Tijd rijp voor tijdrijden

Na de uitslag van de dames tijdrijden van voor naar achter te hebben bekeken, tijden en verschillen had vergelijken en grondig geanalyseerd waar ik mogelijk nog tijd had kunnen pakken, kwam ik tot de conclusie dat ik niet veel sneller had gekund. Heel misschien nog net een 8e plek, maar meer had er echt niet ingezeten. Dus kon ik me in mijn plek berusten. En met een sneller gemiddelde dan verwacht was ik reuze tevreden.



Klik op foto om goed te kunnen aflezen, uitslag tijdrit dames in Nijeveen 30-7-11



De uitslag bevestigde me tevens dat ik met mijn leeftijd nog ruimte genoeg heb om te ontwikkelen in het tijdrijden en dat met mijn 42,5 jaar! Daar waar het bij sommige sporten allang voorbij is ligt in het tijdrijden nog genoeg mogelijkheden om je op middelbare leeftijd te ontwikkelen. Zeker 5 oudere dames waren ver voor mij geëindigd.

In de uitslag van het rijtje van de dames bij de tijdritwedstrijd van Nijeveen (zaterdag 30 juli) was ik van de 12 dames 9e geworden. Overigens zijn er uiteindelijk zo'n 3 dames niet op komen dagen. Deelname van dames is al magertjes en kan wel wat aanwas gebruiken om het competitieveld te vergroten. Wie weet leest er een dame, jong of oud, deze blog en raakt ze geïnteresseerd om net als ik eens voorzichtig te proberen en te ontdekken. De deelname aan dit soort wedstrijden is ook niet alleen voorbehouden aan licentiehouders. Ik heb notabene een basislidmaatschap van de KNWU en soms is dat ook niet eens nodig.

Mijn tijd: 36min48sec over een afstand van 21.73km

Mijn gemiddelde snelheid: 35,4 km per uur

meer fotos van de Tijdrit in Nijeveen 30-7-11

Het tijdrijden is wel mijn ding en dus ga ik er voorlopig mee door in het ontdekken, verbeteren en wedstrijdervaring opdoen. Ik heb me voorgenomen, dat als ik mijn 1e 38km pu haal, dan ga ik een heuse tijdritfiets aanschaffen. Tot die tijd maar even mijn benen verder ontwikkelen en met ligstuurtje aan de slag.

Met de goedkoopste aanschaf (ligstuur en houding) behaal je al 25% verbetering.
Zie http://www.tijdrijden.nl/ voor allerlei interessante informatie zoals hoe te beginnen, wedstrijdkalender en uitslagen. Cees Tuytel, de eigenaar van deze website, ontmoette ik gisteren even kort net als mijn mede wieler CT WT clublid Gerjan van Olsder.

Het is een fascinerend wereldje van opvallend veel oudere mensen die nog een kans zien ergens de bloemen te pakken en op podium te staan.

Voor mij startte Janny Kleinjan, rugnummer 60, die uiteindelijk 1e werd met een gemiddelde van 41km per uur waar bij de mannen de snelste Stefan Sloof is met een gemiddelde van 47km/pu. En zij zijn zeker niet de jongsten!

Na de wedstrijd had ik me nog even gedouched en kwam in gesprek met Marti Valks uit Hilversum van wielervereniging GWC de Adelaar. Vriendelijke dame die uiteindelijk 3e werd in deze wedstrijd. We zullen elkaar weer ontmoeten met de Monstertijdrit op 25 september a.s. zo kwamen we achter.

Ik weet niet of ik ooit bloemen ga pakken en op een podium ga staan maar het tijdrijden vind ik sowieso leuk en bevredigend.

Foto's tijdrijden in Nijeveen: https://picasaweb.google.com/MolenloopNijeveen/Tijdrit2011Ochtend#

Uitslag dames:

Tijdrijden, Buizerd, Auto & Reeën

Het was mijn dagje wel: Tijdrijden, Buizerd, Auto en Reeën.

Vandaag mijn vrije dag met een zonnetje en het plan weer eens lekker te fietsen. Mooie gelegenheid om naar het tijdritparcours (van Monstertijdrit 25/9) te fietsen in de Flevopolder om een tijdrit (TT = Time Trial) training af te werken van 22km. A.s. zaterdag 30 juli wil ik meedoen aan een tijdrit wedstrijd in Nijeveen. Als voorbereiding is het goed te weten hoe je je inspanning verdeelt zonder vroegtijdig leeg te zijn en onnodig tempo te verliezen.

Ik deel mijn hele rit in met 30km inrijden in D1 (hartslag onder 142 slagen), vervolgens vanaf het tijdrit parcours 20km in de D2 (hartslag tussen 142-156) en bij aanvang van de 22km training in D3 (>156) & Weerstand (>167). Na 22km het laatste stuk rustig naar huis uitfietsen.

In mijn 2e stuk ter voorbereiding van mijn tijdrit training en opwarming in D2 voel ik plots iets op mijn helm vallen, maar niets valt op de grond en ik kijk om me heen tot dat ik een witte buizerd achter me zie vliegen. Ik schrik en mijn hartslag vliegt meteen naar 170 slagen. Doorfietsend kijk ik achter me om en zie de buizerd nog 2x aanvallen. Ik word bang dat hij op mijn rug gaat grijpen met z'n klauwen en buk. Maar lager bukken in tijdrit houding gaat niet. Gelukkig raakt de buizerd me niet meer aan en na de 3e poging vliegt hij/zij weer een boom in. Na nog 1 km om me heenkijkend blijf ik vrij van aanvallen en kan mijn hartslag weer terug naar D2 ... pff dit heb ik nog nooit meegemaakt.

Bekomen van de schrik en weer in mijn tempo maak ik me op voor de tijdrit training en neem op 48km een gelletje om vervolgens vanaf 50km aan de training te beginnen.

Net lekker van start in juiste standje en tempo met wind in de rug, nader ik de Vogelweg. Een hoofdweg die op 2 plekken het parcours doorkruist. De hoofdweg naderend zie ik aan de overkant een busje aankomen. Ik kijk of er nog auto's vanaf de Vogelweg aankomen. Ik zie geen autos. Met volle vaart nader ik de kruising waar ik alleen nog kijk naar het busje aan de overkant die de Vogelweg links wil opdraaien. Deze lijkt te wachten. Nog 1x naar links kijkend komt er op het allerlaatste moment een auto hard aanrijden. Ik ga vol op de remmen en mijn achterband slipt. In een flits zie ik me tegen de auto aan botsen en slippend onder de auto glijden. Echter door te remmen haal ik net de vaart er uit van 35km naar 30km per uur en raast de auto me voorbij en ga ik bij het loslaten van de remmen de weg over. Het busje aan de overkant staat er nog en ik vervolg mijn weg rechtdoor.
Hoe dom van me om niet eerder de vaart er uit te halen bij en naderende kruising. Links was het zicht niet geheel vrij door de bomenrij maar ik zag geen auto. Toch maak ik een enorme inschattingsfout. Dit had zo anders afgelopen. Wat een stomme trut ben ik toch. Met de schrik vervolg ik mijn route. Ik zat immers in een tijdrit training.

Weer is mijn hartslag hoog in de 170 geschoten terwijl dat pas in de laatste 10km zou mogen. Dus weer tempo terug en hartslag onder omslagpunt brengen. Dat lukt en ik fiets na een tijdje tegen de wind in. De laatste 12km van de training gaat beginnen.

Ik zit weer lekker in mijn houding, ben de 2e schrik inmiddels te boven en fiets geconcentreerd. Plots in de laatste 7km zie ik 2 bloedmooie maar angstige reeën. Zij zien mij aankomen buffelen en uit stress steken ze 5 meter voor me de weg over. Wat een prachtig gezicht die beesten zo vlak bij. WOWWW roep ik en besef me dat dit wel de meest bizarre fietstocht is op 1 dag.

Mijn laatste 5km ga ik volledig tegen de wind in en mag ik over over mijn maximale hartslag en dus beuken. Het mentale stuk is begonnen want de adem en de benen doen pijn. Ik pak iedere keer een ijkpunt om naar toe te fietsen om vervolgens weer te kijken op de teller hoelang nog en hoe weinig nog maar. Zo kruipt het naar de laatste paar kms en stop ik de stopwatch op 72km. Mijn training volbracht.

Met mijn hele avontuur en lood in de benen fiets ik uit naar huis waar ik de hartslag niet meer onder de 164 slagen krijg. Al met al een bevredigende rit maar wat voor een.

Route: 102km
Gemiddelde snelheid: 29,43 km/pu

Tijdrit training: 22km
Tijd: 38min47sec
Gemiddelde snelheid: 34,04 km/pu

Van huis uit …

Gisteren weer mijn oude vertrouwde aluminium lepeltje gepakt bij het koffie maken. Ik drink kopi tubruk (uitspraak: koppie toebroek), koffie op z’n Indonesisch waarbij je de koffie opschenkt met heet water in je mok, roert met je lepel zodat het prut naar de bodem zakt. Koffie die ik op die manier bereid als ik in mijn eentje koffie drink. De smaak van Senseo weegt niet op tegen koffie tubruk. Met tubruk kan ik namelijk de sterkte zelf bepalen. Als ik zo mijn koffie drink dan gebruik ik mijn lievelingslepeltje.

Naar mijn lepeltje kijkend dacht ik gisteren ‘Tja dit was het enigste wat ik uit het ouderlijk huis wilde meenemen’. Het lepeltje wat ik toentertijd al gebruikte voor toetjes en dergelijke en die niet paste bij het complete bestek van mijn ouders. Dat lelijke alu lepeltje zat in een ladeblokvakje van overige bestek. Een lepeltje wat toen al mijn lepeltje was. Een lepeltje dat volgens mij tijdens kamperen naar huis is meegenomen omdat het ooit per ongelijk bij de afwas bij het kampeerbestek terecht gekomen is. Ik weet niet eens zeker of het klopt maar denk dat het zo iets moet zijn geweest. Mijn ouders vonden het een onooglijk lepeltje en ik adopteerde het.

Als ik hier aan terug denk dan besef ik dat dit goedkope lepeltje nog steeds trouwe dienst levert en onverslijtbaar is. Het niet afdoet aan mooi, duur of compleet bestek. Ik heb het over 21 jaar samen zijn en waar ik aan gehecht ben.

Ook nu past dit lepeltje niet bij ons bestek en heeft hij weer een speciaal ladeblokvakje bij overige bestek.

Limburgs Mooiste: Geel is niet lelijk

Oranje 250km had ik me ten doel gesteld voor Limburgs Mooiste. Maar oranje werd geel 100km. Na vorig weekend in de Ardeche met Ardechoise (zie verslag) op 203km me door de bezemwagen te laten ophalen en een aanhoudende verkrampte schouder, besloot ik verstandig te zijn en een kortere route te nemen. Ik kon nu niet goed inschatten of ik een 250km lekker zou fietsen en afzien tot op het tandvlees was geen optie meer. Samen met Natasja ging ik geel zwaar 100km fietsen, ieder op haar eigen tempo.

Limburgs Mooiste was dit jaar de slechtste editie waar ik aan meedeed gezien de kou en vele regen. Maar ondanks dat gingen we van start. Nog even snel bij de fietsenmarkt een windjackje gekocht en vroeg op weg vanaf 7.15u.

Bij de eerste beklimmingen kon ik al merken dat de tocht in de Ardeche me veel kracht in de benen had gegeven. Aan het tempo bij een stijgingspercentage van 9% kon ik zien dat ik sterker was geworden. Dat gaf een heel goed gevoel.
Hoewel mijn hartslag al snel bij de beklimmingen in de D3 en Weerstandszone zaten, voelden mijn benen sterk. Mede omdat de afstand 100km was, bleef ik in mijn tempo en kracht doorfietsen. Na 200km is 100km lekker kort en te overzien.

Tijdens de tocht werd ik niet meer ingehaald en haalde ik voor het eerst zelf fietsers in, zelfs in de beklimmingen. Dat gaf een totaal andere beleving aan de toertocht. Vorige week voelde ik me nog een Franse escargot nu een klimgeit. Zo uitgemergeld als ik vorige week fietste in de Ardeche zo heerlijk fietste ik in het Mergelland waar ik bijna ging denken alsnog een klimmer te zijn.

Mooiste vooruitgang is mijn staande beklimming op de Gulpenberg Oost op 45km. De staande klim geeft aan dat de basiskracht voor een klimtoer er weer in zit.

Natasja had haar eigen tocht over deze 100km en kwam 2 uur later moe maar voldoen aan over de finish. Trots heb ik op haar gewacht. Ook zij heeft progressie in haar benen.

Finishtijd 11:29, tijdsduur 4u14m met 24,2km/pu gemiddeld.

Filmpjes van  mijn beklimmingen
Ritresultaat via bikeplanner
Profielen beklimmingen Limburgs Mooiste

Verslag Ardechoise 2011

Verslag Ardechoise

Afstand Les Sucs 234km: Parcours & beschrijving

Mijn ritregistratie met 18,87km/pu over 203km: Bikeplanner

Mijn uitslag over 203km

Twitter 19 juni 2011
Thuis, bezemwagen, schitterend weer uiteindelijk, te zwaar voor me, Les Sucs prachtige omgeving, volgend jaar weer.


Telegraafstijl
Regen&wind, twijfel, gaan alsnog, start 7:37, af&toe regen, geen spijt, 72km na 3e klim (col de Mezilhac, 13km lang) put me uit, 85km aankomst Col du Gerbier de Jonc met zon, huilen van schoonheid en afzien, begin Les Sucs, schitterende panorama & omgeving, vollop zon, koude wind, 132km klim Col de l'Ardechoise genade klap, op tandvlees fietsen, 162km besluit te stoppen in Lalouvesc, 185km besluit na St. Agreve nog 1 afdaling te nemen en dan te stoppen en me te laten ophalen, 203km aan voet Col de Lalouvesc bezemwagen ingestapt, finish niet gehaald, uitgestapt bij hotel. 


Overall: te zwaar, misschien niet altijd bijtijds gegeten, onvoldoende voorbereid, wil niet meer zo afzien, geen spijt van route, Les Sucs is prachtig, genoten van landschap, van mensen, van hele gebeuren. Ardechoise is perfect georganiseerd.

Uitgebreid
5.30u staan we op met regen en wind, we twijfelen. Ik neem de beslissing: ik ga gewoon, dan maar de regen in. Ook Natasja besluit alsnog te gaan. 13km afdalen van Lalouvesc naar de start in Saint Felicien is meteen oefenen met remmen op glad wegdek.
Bij de start worden wij buitenlanders weer positief gediscrimineerd. Na de prominenten mogen wij vanaf 7.30u starten. We rijden net onze startstraat in en gaan meteen door en starten om 7.37 terwijl duizenden Fransen nog moeten wachten in trechtervorm. 


1e klim nog wat regen maar vind het hele gebeuren alweer helemaal leuk en weet dit wordt een mooie dag. Zoveel mensen van start doet wat met je, je bent dus niet de enige die start met dit weer. Alle dorpjes die je aanmoedigen en verkleed zijn, dat doet ook wat met je. Ik vind het heerlijk en zelfs met wolken en regen is het vergezicht na de 1e klim prachtig. Uiteindelijk wordt het droog. 

72km op de top na de 3e beklimming van Col de Mezilhac (1130m) is het beste er al af bij me. Lange klims zijn mijn benen nog niet gewend. Dus eet meteen op de top en verwacht een lekkere lange afdaling. Deze blijft echter uit en klimmen gestaag door naar Col du Gerbier de Jonc (1416m). 

Op 85km na laatste klim kom ik aan op de top met voor me opdoemend de Gerbier de Jonc volop in de zon. Ik schiet meteen vol van de schoonheid van de bergtop en waarschijnlijk ook het afzien. Later thuis heb ik nog 2x volgeschoten bij het vertellen aan Natasja hoe mooi de Gerbier was. Ik had niet verwacht dat dit zo mooi zou zijn. Op foto's gezien maar het sprak me niet aan, je moet hem echt in het echt zien. Ik neem een foto en een controlepost neemt een foto van mij met de berg. Ik sms Natasja dat ik de orignele route blijf doen. Bij Gerbier de Jonc had ik namelijk nog kunnen kiezen voor de kortere route van La Volcanique (176km). Op dit punt bij Gerbier de Jonc splitsen de routes La Volcanique en Les Sucs. Na 2e toiletstop bij Gerbier de Jonc (schone openbare toilet!) ga ik dus door naar Les Sucs. 


In Les Sucs begin ik aan een magnifieke tocht met prachtig weer. Er rijden amper nog mensen deze route. Ik ben de escargot op deze afstand want wat er nog fietst hier haalt me in. Het fietsen gaat moeizaam en de benen verliezen meer en meer kracht. Wel is het enorm genieten van een schitterende omgeving met een prachtige panorama. Hier kom ik zeker terug maar dan om te wandelen met Natasja. Halverwege heb ik nog een tijdje gefietst met een tandem echtpaar uit Chartres die ik in de afdalingen niet kon bijhouden en uit het oog verloor aan de voet van de beklimming van Col de l'Ardechoise. 

geleende foto: Les Sucs uitzicht

Op 132km begint Col de l'Ardechoise die mij de knock out geeft. Deze 11km lange col is de steilste van alle cols die ik doe en ik fiets op mijn tandvlees waar ik het vooral van mijn mentaal moet hebben. Dan weet ik dat ik niet bijtijds ga arriveren in St. Felicien en al helemaal niet de extra 13km klim terug van finish naar hotel. Deze manier van afzien wil ik niet meer. Dit is geen genieten. Beetje afzien is lekker maar niet als je zo diep moet gaan. Afzien is geen optie en dus opgeven is zeker een optie!


Overigens zouden op deze dag onze vrienden ergens aan de kant staan. Aart en Angele waren speciaal afgereisd vanaf hun vakantieplek Bedoin (Provence) om ons en 2 anderen bekenden aan te moedigen. Uiteindelijk zou ik hun niet meer zien mede ze bijtijds weer terug moesten voor een 2,5u reis.


Op 162km besluit ik dat ik ga stoppen bij mijn hotel in Lalouvesc, route komt langs hotel, om zo af te zien van de laatste 25km van het parcours en dus nog meer afzien te besparen. 


Na de klim in St. Agreve op 185km weet ik dat ik zelfs de Col voor Lalouvesc niet wil doen. Het is mooi geweest. Genoeg afgezien en al het mooiste gedeelte gezien van de rit. Het wordt alleen maar later en later. Het is inmiddels 19u en ik sms Natasja dat ik nog 1x afdaal na St. Agreve en dan opgehaald wil worden. Natasja is inmiddels lang en breed bij het hotel en is ook niet meer doorgegaan, te meer dat onze vrienden daar ook staan. Aart gaat me onderweg ophalen met de auto. Later blijkt dat hij na St. Agreve niet op de route kan komen en dus mij niet kan oppikken of tegemoet rijden. 


Inmiddels ben ik afgedaald, met ertussen een kleine (3,7km) klim naar Rochepaule, tot aan de voet van Col de Lalouvesc. Hier stap ik in de bezemwagen. Ik stop na 203km op mijn kilometerteller. 
In de bezemwagen zit iemand die heeft moeten opgeven op zijn route van La Volcanique. Een Fransman uit de Haute Savoie die eigenlijk triatleet is. Voor hem werd de rit ook te lang en langer dan hij gewend is. Later dweilen we een 3e fietser op tijdens de laatste klim richting Lalouvesc. We rijden stapvoets met politie escort achter de laatste klimmers. Een oude man wil niet opgeven en ik herken alles in zijn afzien op de fiets. Hij af&toe slingerend, even staand fietsend omdat hij niet meer kan zitten op z'n gevoelige zitvlak, verzitten op het zadel om dan weer even door te trappen. De man redt het tot boven in Lalouvesc en ik kan eindelijk uitstappen en ben thuis om even over 20u. Angele en Aart zijn inmiddels naar huis en terecht, die hebben zo lang gewacht en moesten nog 2,5u terug naar de Provence.

Ik ga me douchen en met Natasja nog snel eten in het restaurant van het hotel (Relais du Monarque) die al 2 dagen een goed menu serveert afgestemd op fietsers. Voor 27 euro heerlijk gegeten en met een huiswijn uit de Ardeche. Na het toetje stort ik compleet in en bij het liggen in bed ben ik meteen vertrokken. Total Loss ...

Na veel nagepraat te hebben met Natasja die haar eigen mooie ervaringen had op haar 116km tocht van Les Boutieres (parcours) besluiten we de volgende keer terug te komen en de kortste parcours te doen. Ardechoise is leuk en ik wil haar Les Sucs laten zien en Gerbier de Jonc. Dan zullen we een week verblijven in de Ardeche en op de grote dag op zaterdag weer meedoen aan het event om zo te genieten van alle festiviteiten in de dorpjes. We willen niet meer onnodig afzien. Na mijn 2e helft van de route waren alle dorpjes verlaten of aan het opruimen en fietste ik achter de feiten aan. Desondanks ben ik overal goed onthaald, aangemoedigd (ook onderweg door fietsers: 'allez, allez'; 'bon courage') en geholpen. De mensen in de Ardeche zijn zeer vriendelijk en gastvrij.

Heerlijk om weer in Frankrijk terug te zijn geweest ook al was het heel kort. Op de heenweg nog gelunched in Beaune en in Lalouvesc nog even heerlijke kaas en worst meegenomen en wat streekproducten.

Ardechoise is perfect georganiseerd.

Ardechoise klaar

Aanstaande zaterdag 18 juni 2011 is het zover voor de toertocht in de Ardeche met Ardechoise. We zijn er klaar voor. Natasja doet de afstand 125km Les Boutieres (parcours) en ik wil mijn uitdaging aangaan op de afstand 234km van Les Sucs (parcours).

Afgelopen weken de nodige trainingen gedaan waaronder de Steven Rooks Classic die ons zwaar viel maar desondanks gehaald. Uitslag Natasja en ik. Ik had me zoveel geven dat ik vorige week serieuze herstelproblemen had die gelukkig nog voor het weekend bijgetrokken waren. De schrik weer last van een overtraining te hebben bekroop me nadat ik vorige week op de fiets mijn hartslag zag dalen tijdens een gewone woon-werk ritje. (Bikeplanner met training gegevens)

Afgelopen zondag stond de duurtraining op de agenda van 200km. Deze meteen gedaan in de Flevopolder op het MTR parcours. Het parcours voor de Monstertijdrit van 25 september 2011 waar ik aan mee doe met een tijdrit over 122km.

Met heen en terug vanuit huis en 3,25 x het parcours kwam ik aan mijn 200km. En de training verliep perfect en zelfs boven verwachting! Met een 27,5 gemiddelde in een D1 en D2 was ik zeer tevreden.

Les Sucs van Ardechoise is mijn laatste training voor de grootste uitdaging van dit jaar: Limburgs Mooiste 250 oranje lus. Maar eerst op naar Frankrijk (altijd leuk) voor het genieten van de omgeving van de Ardeche.

7 jaar geleden: In memoriam: Piet van der Haven

verslag: 31 mei 2004
Bezoek Coby & Lia

Het was rond half 10 in de ochtend dat pa toch weer achteruitging. Ondanks de opvoering van de frequentie van de morfine was pa niet rustiger geworden of minder benauwd. Hij was nog steeds benauwd, had geen pijn meer maar voelde zich raar. Het waren geen goede voortekens en ik vond het jammer dat ik het niet eerder kon inschatten voor Hennie.


Pa was wakkerder wat betekende suffiger en onrustig. Toen Riemke binnenkwam maakte ik me op om naar huis te gaan. Ik vertelde pa dat ik thuis wat uurtjes ging slapen om zo weer eind v/d middag bij hem te kunnen zijn en te slapen. Ik vertelde hem dat ik amper had geslapen 's nachts omdat hij onrustig was. Pa vroeg waar ik zou zijn als het fout met hem zou gaan. Ik stelde hem gerust dat al zou het nu na een kwartier mis gaan Riemke me meteen zou bellen en ik meteen terug zou komen om er te zijn. Ik zou er bij zijn en hem niet alleen laten. Ik ging het met hem doen. Ik vertelde hem ook dat ik bereikbaar was en het niet uitmaakte of ik nou 1 uur sliep of 5, ik zou meteen komen en er zou gebeld moeten worden. Ik kon er in 15 minuten zijn. Ik kon weggaan en kuste pa en vertelde dat ik 's middags terugkwam.


Thuis ging ik slapen maar zat met een open oor bij mijn mobiel naast mijn bed. Gelukkig toch wat uurtjes gemaakt en kon om 15.00u uit bed. Ik ging nog een mail maken en uitsturen naar de familie om ze in te lichten dat het slechter ging met pa. 


Ik belde op naar pa's kamer en Coby nam op. Want deze middag zou naast Riemke ook Coby en Lia langskomen. Die waren voor een uur of wat langsgeweest. Ik vertelde hun dat ik weer richting de Beukenhof zou komen.


Bij terugkomst vertelde Riemke dat pa heel onrustig was geweest en de hele tijd van de bed naar de bedbank was gelopen. Hij lag nu in bed toen ik kwam en de verpleegster vroeg of ik met haar kon praten. Ik vertelde pa dat ik met de verpleegster ging praten en Riemke bleef nog bij hem.


De verpleegster legde uit dat ze pa erg onrustig vonden en graag wat tegen die onrust wilde geven. Dat zou tranxene zijn. Het medicijn wat de dag daarvoor nog was uitgesteld omdat pa toen rustig sliep. Het gevolg zou zijn dat pa suffig zou worden en misschien ook niet meer in staat om wakker te worden. Ik begreep de boodschap en ze vroeg of ik me er in kon vinden. Ik begreep heel goed dat dit het moment zou worden dat pa en ik niet meer met elkaar zouden kunnen praten. De verpleegster durfde niet te zeggen hoe lang het zou duren voordat pa zou sterven. Maar ongeacht dat zou ik vanaf nu blijven slapen. Ik ging akkoord en vertelde de verpleegster dat ik pa met deze woorden niet zou inlichten maar wel ging vertellen dat we wat met de onrust gingen doen. Ook zou ik mijn tante naar haar sturen zodat ook zij voorbereidt kon zijn op wat er komen gaat zonder dat we dat in bijzijn van pa zouden bespreken. Ik wilde hebben dat pa rustig in zou slapen in de roes.


Ik ging terug naar pa en Riemke en vertelde pa dat we wat tegen zijn onrust gingen doen. Pa reageerde zo gelukkig en gaf me 3 handkusjes uit dankbaarheid. Ik was ontroerd omdat pa zich amper uitte. Het was mijn teken dat pa wist wat we gingen doen en hij ging akkoord. Ik vertelde pa dat ik net nog op de parkeerplaats Ronald van de Wurf had gesproken en ik moest de groeten doen van hem. Pa reageerde met: 'oh nu valt alles op zijn plaats en hij glimlachte'. Ik vroeg aan pa wat hij bedoelde en pa probeerde te denken wat hij wilde zeggen maar door zijn concentratie zat hij weer vast en kon er niet meer opkomen. Ik vroeg aan Riemke of ze naar de verpleegster wilde gaan omdat die nog een vraag had aan haar. En Riemke ging rustig naar de verpleegster. Pa was ontspannen. 

Toen Riemke terug kwam ging ze papa gedag zeggen en vertelde pa dat ze er morgen weer zou zijn. Papa gaf Riemke wel 4 kusjes en nam heel uitdrukkelijk afscheid met een dankbaarheid dat Riemke bij hem was geweest. Het leek allemaal of het zo moest wezen. Pa maakte het voor ons weer zo makkelijk om het te kunnen dragen. Daar was hij altijd al goed in geweest al in het ziekenhuis of thuis.


Toen Riemke weg was wachtte ik met pa op de verpleegster die om 18.00u de eerste spuit zou geven met tranxene. Ik vertelde pa nog dat Eddie Muis een boekje had gegeven aan hem van Philip Freriks en dat ik het zo lief vond omdat Eddie het boekje koos met grote letters zodat pa het makkelijk zou kunnen lezen. Terwijl pa en ik wisten dat pa niet meer kon lezen. Pa moest ook lachen en vond het aandoenlijk. Ik stelde voor aan pa dat ik wat ging voorlezen en begon met het proloog. Na 10 minuten kon pa mijn voorlezen niet meer aanhoren en wilde weer anders gaan zitten en ging rechtop met zijn benen buiten bed zitten. Ik ging naast hem zitten en ontarmde hem. Ik zei tegen pa dat wij toch leuke dingen hadden gedaan onder alle omstandigheden en dat ik het bijzonder vond dat pa dat ook kon en wilde doen. Dat wij in ieder geval een leuke tijd hadden gehad. Pa zei tegen me: "je moet nu een foto nemen" Ik zat met hem omarmd op het bed. Ik zei tegen pa dat ik al een mooie foto van hem en mij had bij het Mouwtje en dat ik nu geen fototoestel bij me had. Pa ging weer liggen.


Om 17.30u kwam de verpleegster al en had besloten pa al eerder een injectie te geven. Pa lag inmiddels al en werd geïnjecteerd. Ik bleef naast pa zitten en wachtte op Jacq die eten en kleren zou meenemen.


Pa werd na een half uur suffig en sliep af&toe. Maar zijn onrust was zo groot dat hij toch iedere keer weer probeerde overeind te gaan zitten. Dan praatte ik tegen pa en zei dat hij kon ontspannen en dan gleed hij langzaam weer weg maar hield even goed nog de reling vast van het bed. Hij wilde niet wegglijden. Het was moeilijk aan te zien dat hij nog niet kon overgeven. Papa's onrust was zo groot. Dit hield aan totdat de zuster met de 2e dosis kwam om 21.30u. Pa kon niet meer achter over liggen en we probeerden hem dan ook zittend te houden. Dat was beter voor zijn longen en ademhaling. Met alle kussens werd hij gestuckt zodat hij zo comfortabel mogelijk lag.


Jacq was er inmiddels al en pa was na de 2e injectie toch echt weg. In die tijd zetten we de cd van Norah Jones op om pa een fijn gevoel te geven maar Jacq en ik begonnen ook meteen onbedaarlijk te huilen. Dit was weer zo'n moment dat we met pa de volgende fase ingingen. Het was de muziek, papa die al verweg was gezakt in een roes/slaap. Hij zou niet meer wakker worden maar ik was ook zo blij voor hem want het was zo naar om te zien dat hij zo onrustig was en bleef proberen overeind te zitten. Het valt niet mee. Sterfen doe je niet eventjes.


We gingen slapen en ik lag in bed beneden naast pa's bed. Zo kon ik nog steeds zijn zweet van zijn hoofd en neus weg halen met een koel washandje en was ik dicht bij hem. Ik sliep zo licht dat ik een aantal keren wakker werd en meteen luisterde naar pa's ademhaling. Maar die was de hele nacht rustig. Pa lag in een houding waar hij tot in de ochtend bleef. De broeder kwam 's nachts zijn medicamenten toedienen en pa bleef rustig ademhalen ...

15 mei 2004 met pa bij Natuurmonumenten in 's Graveland