Tellertjes van Sigma draad naar Garmin 910xt

Sinds mijn Garmin Forerunner 910XT begin deze maand binnen is gekomen sloot ik zonder besef een tijd af met mijn trouwe Sigma Rox 9.0. Nog denkende deze voor mijn trainingsfiets te gebruiken blijkt dat met een extra montage van de quickrelease totaal overbodig. Doet me nu denken aan waar ik in 2005 mee begon in de kilometertellers.

Ooit begon ik te fietsen in 2004 tijdens het ziektebed van mijn vader waar ik merkte dat fietsen een goed moment was om mijn hoofd leeg te maken, te genieten van de lente destijds en een lekker gevoel er aan over te houden. Na het overlijden van mijn vader kwam er niet veel meer van. Maar in 2005 pakte ik het fietsen op toen mijn toenmalige vriend een fervent wielrenner was.

Al gauw maakte ik rondjes van 24km met de gewone fiets en kwam er achter dat ik dat rondje in een uur reed. Ik was wel benieuwd naar snelheid en gemiddeldes gezien ik alle termen over wielrennen om mijn oren kreeg van mijn vriend. Ik kocht mijn eerste Sigma kilometertellertje (goedkoopste soort) met draad. Het draad sneuvelde al na de 2e rit op de gewone fiets door onhandig aanleggen van stuur naar wiel. Dus schafte ik een draadloze houder waarbij de Sigma kilometerteller ook op paste.

1e Sigma teller aangeschaft in 2005

In 2006 kocht ik via marktplaats een cross hybride fiets (Gazelle Torrente) en werden mijn doelen gesteld. Zo nam ik deel aan toertochten, oefende ik in Zuid Limburg en had ik de beklimming van de Mont Ventoux op het oog. Met mijn 1e draadloze tellertje beklom ik de MV in 2007.

Na de beklimming van de Mont Ventoux besloot ik op 24 juni 2007 mijn 1e racefiets aan te schaffen. Een Pinarello Galileo, mijn huidige trainingsfiets. Ik kon nog prima over weg met mijn teller maar hoorde en las steeds vaker over meer data en klimpercentages op andere tellers. Dus was het tijd voor iets nieuws. Zo schafte ik in 2008 mijn Sigma Rox 9.0 waar ik op de pc kon analyseren. Hiermee maakte ik nog meer toertochten en werd Cinglé van de Mont Ventoux (3x op 1 dag de MV beklimmen) op 18 juni 2008.

2e Sigma teller aangeschaft in 2008

Tot dit jaar nog veel plezier gehad van mijn Sigma Rox 9.0 maar de tijd evolueert kilometertellers naar het GPS tijdperk waarbij je nog meer data kan tot je nemen en analyseren. Maar omdat mijn teller het nog prima doet vulde ik GPS data aan met de mobiele apps zoals Sportstracker en voor een paar maanden terug nog met Runkeeper. Nadeel van de apps, ze zuipen batterijen en in het buitenland kost het geld aan internet verbinding.

Inmiddels is het anno 2012 en doe ik aan triathlon (1/8e, 1/4e) waarbij eind vorig jaar door Garmin de nieuwe Forerunner 910XT is geintroduceerd. Een multisport horloge voor triathleten waarbij je allerlei sporten los of gezamenlijk kan registeren, bijvoorbeeld voor een duathlon of triathlon maar ook andere sporten als schaatsen, skiën of wandelen.

Garmin Forerunner 910XT aangeschaft in 2012

Door enthousiaste gebruikers op Twitter en het Triahtlonforum heb ik besloten deze alsnog aan te schaffen. Een keuze waar ik geen spijt van heb want ik ben er deze hele maand al reuze blij mee. De mobiel telefoon apps kunnen weg want met dit apparaat kan ik alle sporten overal registreren.

Nu is GPS nog niet in alles (of altijd) zuiver maar ik heb als 'amateur' data analyst van mijn eigen sporten een top apparaat in huis gehaald.

Mijn sport is ontwikkeld met daarbij ook de spullen :-)

Rose Pro RS3000 in de bestelling

Pff, de kogel is door de kerk ...


Na het afwachten op een bonus van werk en de verkoop van mijn drumstel sinds vorige week druk bezig geweest met het zoeken naar een nieuwe fiets. Bij Rose.nl (what's in the name) kan je je eigen fiets configureren en dus speelde ik daar lustig op los op zoek naar de beste keuze. En veel gelezen op het forum over wielen met het gevolg dat ik al zwaar over begroting heenging. Nieuwe financiële bronnen werden aangewend, verkoop van vrije dagen en gebruik maken van fietsplan straks. 

Resultaat na druk heen en weer gecommuniceer met Rose.nl en informatie nu dan toch de volgende fiets in de bestelling:

Merk: Rose Pro RS3000
Frame: Aluminium Shiny white/green
Maat: 57
Groep: Shimano Ultegra 6700, crankstel: compact 50/34, cassette 12-28
Zadel: Fi'zik Antares zwart/rood
Stuur en stuurpen: 3T
Pedalen: Shimano SPD A520, waar ik al jaren plezier van heb op een racefiets (de goedkoopste klikpedalen)
Wielen: Mavic Cosmic Carbone SL (zodat ik er met ligstuurtje ook profijt heb bij TT wedstrijden en triathlon)

Levertijd: 4 wkn (19 april 2012)

Hopelijk kan ik hem 1 week eerder ophalen (scheelt 15euro karton- en 32 euro verzendkosten) zodat hij meteen zijn vuurdoop kan krijgen met de Tijdrijderscup. Betekent dat er voorlopig geen TT bike gaat komen ook al ga ik de > 37km/pu halen dit jaar. Maar ik hoop hier voorlopig mee uit de voeten te kunnen met mijn ligstuurtje en aerowielen. Wie weet later eens een 2e hands TT frame aanschaffen.

Vergeet ik nog iets?

Gaat er zo uit zien:

Koersdoop en wonderolie

De dag na mijn koersdoop tijdens de Clubkampioenschappen van CT WT smeer ik deze ochtend mijn bovenbenen in met wonderolie Minyak Kayu Putih. Te verkrijgen bij menig toko in de buurt of anders via internet. Ik smeer deze olie op mijn benen meestal voor het slapen gaan als ik die dag heel inspannend heb gesport. De olie helpt te voorkomen dat mijn benen onrustig worden en dat ik er onrustig van slaap.

Gisteren was ik zo moe in bed dat ik het vergeten was en vanochtend bij het opstaan waren mijn benen onrustig. Dus maar meteen deze olie opgesmeerd. Het werkt perfect, ruikt niet al te sterk. Een aanrader ;-)

Tja koersen ... daar heb ik het hele jaar over lopen wikken en wegen. Wil ik het doen, wil ik het niet doen. Moet ik het wel of toch maar niet doen. Ik stelde het uit of stelde het af en ging me focussen op Tijdrijden. Maar nu stond in de agenda de clubkampioenschappen van CT WT op 2 oktober met aansluitend BBQ. Een mooie gelegenheid om de leden wat meer te leren kennen en een aantal van het wielerforum in het echt te ontmoeten. Dus me ingeschreven. Dan zou ik er ook aan geloven om met de koers mee te doen.

Parcours De Nedereindse Berg

Gisteren ging het gebeuren op de Nedereindse Berg in Nieuwegein. Na een fantastische mooie dag had ik er eigenlijk niet zo'n zin meer in. Was ook een beetje fietsmoe maar de clubleden ontmoeten en een sociaal gebeuren besloot me toch te gaan. Nog overwogen om het fietsen te laten schieten maar nam de fiets toch mee. Zo laat mogelijk vertrok ik van huis om me precies om 16u te melden, mijn rugnummer op te pikken (nr. 41) en om te kleden om zo snel nog in te rijden op het parcours.

Het parcours was toch wat anders dan verwacht. Het parcours had een klimmetje ... ooo nee heh ...

Net na 2 rondjes ingereden te hebben gingen ze al van start. De A-klasse (licentie en hardrijders) groep startte eerst met ongeveer 20 man + 1 dame (Ilona Valkenburg) en ik mocht samen met een andere dame, Sandra, starten in de B-Klasse (niet-licentiehouders). Laatste een groepje van 10 personen. We startten 1 minuut later op de A groep om 16:31u.

Met het op het laatst weggaan van huis ontdekte ik tijdens het rijden dat ik niets te eten bij me had. Het laatste was een appel en ik had geen geld bij me. Vlak voor de start vroeg ik of iemand nog een reep bij zich had en kreeg ik van ChrisN een hap van zijn reep. Mede met dit warme weer zou ik het niet halen als ik niets meer tot me nam. Bang voor en hongerklop.

We fietsten weg en reden 1 rondje geneutraliseerd. Heel fijn want ik had geen flauw idee hoe snel we zouden rijden. Na 1 rondje gingen we knallend op de klim en zag dat de teller makkelijk op 36km/pu stond ... mijn hartslag allang in mijn keel. Jeetje wat gaan we snel als groep en poe wat is dit hard werken.

B-Klasse

Ik kon na 2 rondjes niet meer in het midden staande houden en bungelde al achter. Ik wilde al lossen maar bij het 3e klimmetje zat ik nog bij de groep en dus maar door en uitstel van executie. Inmiddels had ik het idee dat Harm Jan en Sandra er al af waren en dat was een prettige gedachte dat ik niet de enige zou zijn. Later bleek dat Harm Jan een lekke band had gekregen.

Ok bij de 4e klim dan zou ik laten lopen maar besefte ook dat je dan je snelheid kwijt was en met 6km/pu minder zou fietsen. Maar goed dit een uur volhouden zou helemaal niet meer gaan. Kijkend op mijn teller piekte mijn hartslag naar nieuwe records, ik zag 194, 197 op de teller.
Afin ik knal (nouja knal, stoemp pijnlijk) met de groep de klim op en weer zit ik er nog aan. De bochten met de groep door gaat best redelijk goed. Dus weer een rondje maar ik was echt al op het eind van mijn latijn. Ik zag dat we pas 15km er op hadden zitten nog lang niet de helft van de tijd gezien ons gemiddelde. Dus de 5e x op de klim zou echt mijn laatste zijn.

Als laatste in het wiel bungelend

Bij het aangaan van de klim zit ik opeens achter Martin (MEG) en denk nu er langs en met al mijn kracht erop. Dat lukte maar met gevolg dat ik op de top meteen geparkeerd stond. Het was over en uit. De groep die ik achter me liet in de klim vloog me voorbij over de top. Ik hijgend als een paard had zojuist zelfmoord gepleegd. Maar ik ging er sowieso van uit dat ik na deze klim alleen zou doorfietsen. Weg tempo en terug naar je eigen basis.

'I die a thousand deaths'

Tijdens het alleen rijden overwoog ik af te stappen, maar trapte door en ieder rondje dat ik die klim weer had ging ik met pijn omhoog. Daar waar ik eerst met 36 omhoog ging met de groep ging ik nu alleen, in middenblad, met 23km/pu omhoog. Wat een verschil zeg ... dus ja waarom niet lekker afstappen en gaan kijken langs de kant. Lekker weertje, drankje erbij en kijken hoe de echte kanjers het doen.

Sandra

Echter kreeg ik Sandra in het vizier. Die had ik inmiddels op 1 rondje gereden. Langzaam naar haar heen gefietst met de gedachte dat we dan samen zouden rijden. Bij haar aangesloten herstelde ik achter in het wiel en nam na en tijdje over voor kopwerk. Plots komt de A groep voorbij met Sandra als laatste in hun wiel. Huh zij daar??? Oooh zo doe je dat. Dus volgende keer doe ik dat ook, bij de B groep die nog voorbij zouden moeten komen.

Sandra moest ook al snel lossen in de A en fietste weer voor me. Inmiddels had ik mijn teller op tijd gezet en zag dat we nog 15 minuten moesten en dus ging ik kijken hoelang ik van klim naar klim deed om zo te weten hoe vaak ik die stomme klim nog moest doen want die deed pijn. Gelukkig had Sandra er ook moeite mee en had ik haar al weer bijgehaald. 1 rondje was ongeveer 4 minuten.

Plots kwam de B groep langs en ik pikte aan, net als Sandra, en we gingen hiermee de laatste 2 rondjes in. Ik kon ook goed meekomen en ook de mannen gingen de klim niet heel fris meer aan totdat we hem in de laatste ronde namen. Toen ontketende wat in de voorste linie, maar de groep bleef redelijk goed bij elkaar en ik kon mee, bungelend achterin. In de afdaling naar de finish gaf ik alles, haalde nog Alwin in en was blij over de streep. Maar Alwin riep dat ik nog 1 rondje moest, ik kon nog niet uitrijden. WAAAAAAT??? Ik ben net doodgegaan over de streep, alles is er uit geperst. De dames moesten nog 1 extra rondje. Ik bleef doortrappen en Alwin gaf aan dat hij mee bleef rijden met me. En met mentaal support van Alwin en met mezelf in conclaaf dat ik dit echt niet leuk vind reden we naar de finish waar ik weinig aanzettend over heen fietste. Rustig met Alwin nog allerlaatste ronde uitgefietst en ik was blij dat het erop zat. Pfff dit is koersen ... niet leuk.


Gezien de weinige vrouwen (3 in totaal) waarvan Sandra en ik als niet licentiehouders, was ik als 1e dame geklasseerd en had podiumplek met mooie bloemen en een mooi aandenken.

Heerlijk douchen en omkleden en aan een reuze gezellige BBQ met de leden. Het was top en fantastisch georganiseerd. Ook het parcours is mooi. Volgend jaar weer maar hoop dan wel sterker te zijn. De koers heeft me alweer meer doen begrijpen hoe het zit met fietsen in een groep, wegspringen of vooral niet. Vooral dat laatste, verstoppen in en groep begrijp ik heeeeeel goed.

Alle FOTO's mede mogelijk gemaakt door Arjan

Tijdrijden is wat de klok slaat

Vorige week donderdag 1 september stond de Tijdrit wedstrijd van Schaarsbergen, georganiseerd door WV Reto uit Arnhem, op de agenda. Een 30km tijdrit rondje om Park de Hoge Veluwe. Echter 1 dag van te voren kreeg ik een mail van de organisatie dat het parcours en afstand gewijzigd was. Door wegwerkzaamheden vond de start nu plaats in Deelen naar Hoog Baarlo (Hoenderloo) en terug met een verkorte afstand van 18,25km. Een heen en terug. Inschrijfgeld: 1 euro

Na werk haalde Natasja me op met de auto en met fietstenue en fiets reden we richting Otterloo, vandaar zou ik mezelf inrijden richting Deelen en zo ook de terugweg van het parcours kunnen verkennen. Een parcours verkennen is wel 1 van de belangrijkste dingen bij tijdrijden merk ik. Je weet wat er komt en hoe het loopt en je hebt ijkpunten.

Ruim bijtijds was ik aangekomen en de organisatie was om 18u nog niet compleet. Deelnemers waren magertjes. Ik zag tot mijn vreugd Janny Kleinjan in fietsen, maar zij en ik en nog een dame waren dan ook echt de enige. Tussen mij en Janny is er ook nog zo'n verschil in snelheid dat we voor elkaar niet hoeven te concurreren. Nou ja met 3 dames sowieso podium plek voor mij ... echter het podium ontbrak.

Hoewel ik had voorgenomen dit als een training te zien had ik toch aardig de zenuwen en spanning en wilde ik er weer alles aan doen. Het parcours was heuvelachtig en dat had ik ook nog niet gedaan.

Bij de start werd ik vastgehouden en vertrok met nummer 26. Hoewel ik me had voorgenomen niet te hard van stapel te gaan vloog ik weg en zat snel op 38km/pu met een hartslag van ver in de 180. Dat ging dus niet meer goed komen en ik dacht doorstoempen door totdat het ventieltje langzaam leegloopt.

Heenweg ging reuze goed en weer eens boven verwachting en nog steeds geen man met de hamer dus bij keerpunt snel weer door op de pedalen en de heuvel van Hoog Baarlo meteen opdenderend. Dat was best zwaar maar al gauw liep het langzaam af en zat ik weer in goed tempo. Dan is het aftellen en praten tegen je zelf.

Op 14km stond ik bijna geparkeerd totdat ik nog net weer afdaalde naar de laatste pittige klim voor het einde. Ik wist dat ik dan alles kon geven ... als ik dat al niet deed, dus veel extra was er niet meer.

De laatste heuvel was zwaar en staand was erg pijnlijk dus toch net voor de top maar weer op het zadel. Gelukkig over de laatste top heen en de laatste km's knallend naar de finish. Dat lukte nog aardig met een 38 a 40 km/pu.

Parcours: Deelen - Hoog Baarlo - Deelen
Afstand: 18,25km
Tijd: 30m09s
Gemiddelde: 36,2km/pu

UITSLAG (pdf) | RITGEGEVENS (bikeplanner)

Reuze tevreden en een officieel PR (van de 3 wedstrijden die ik nu gedaan heb). Organisatie was prima, jammer van de weinige deelnemers, vooral bij de vrouwen.

Mijn agenda:
zaterdag 11 september in Streefkerk (Zuid Holland) 9,2km
zondag 18 september in Vries (Drenthe) 13km
zondag 25 september Monstertijdrit in Flevoland 122km

Interesse in tijdrijden en je wilt er iets meer over lezen? Ga dan naar de website: www.tijdrijden.nl

Thee en Tijdrijden

Afgelopen 2 weken wat minder kilometers op het fietszadel gezeten. Af&toe lijkt mijn lijf gewoon zelf te bepalen een rustpauze in te lassen. Dat betekent dat ik in de ochtend moeite heb met vroeg opstaan en me omdraai en de wekker later zet om dan alleen op de terugweg van werk een ommetje te maken op de racefiets. Of dat ik moe ben in de middag en na werk maar meteen naar huis fiets zonder ommetje op de racer. Ook het weer zat afgelopen periode niet mee. Mijn geplande 100km fietstraining afgelopen zondag viel ook letterlijk in het water. Ik wilde het parcours van tijdritwedstrijd (a.s. 1 september) in Schaarsbergen, 30km rondje Park de Hoge Veluwe, verkennen. Mijn lijf vond het niet erg dat fietsen in het water viel en gaf zich dan ook als te graag over aan de lounge bank kijkend naar sport op TV.

Er was genoeg te kijken aan sport. Zo had Usain Bolt een valse start op het koningsnummer 100m hardlopen met WK Atletiek in Daegu.

Usain Bolt na valse start

Reed de oude koning van de F1 met gouden helm Shumi (Michael Schumacher, mijn held) startend vanaf laatste plek P24 finishend op P5 op Spa-Francorchamp ...

Shumi voor de start in Spa Francorchamp F1

... en klom Bauke Mollema zich fietsend in de rode leiderstrui in de Vuelta. Al met al een sportieve dag.

Bauke Mollema met leiderstrui in Vuelta

Lekker aan de thee televisie kijken op een regenachtige zondag is eigenlijk heerlijk.

Naast wijn drinken en leren welke wijn wat waar en waarom heb ik nu een nieuwe drankhobby erbij: THEE. Losse thee wel te verstaan en nu ook na mijn geliefde rooibos ook aan de groene thee.

www.variethe.de Theeladen in Aken

Vorige week vrijdag in Aken al groene thee ingekocht en zondag ook wat thee en een thee thermometer besteld via internet bij http://www.teabar.nl

Groene thee: Pi Lo Chun

Voor de groene thee heb je een thermometer nodig. Groene thee schenk je namelijk op 70 of 80 graden en niet hoger, anders wordt het erg bitter en dan is het niet lekker. Theedrinken is een kunst en daar wil ik me graag in verdiepen. Als het voor Chinezen speciaal kan zijn dan wil ik het ook wel eens weten van de rand en de hoed. Daarnaast zijn al deze thee-en heel gezond en dat komt ook eens goed uit! Een theeproeverij zullen we zeker tussen nu en ooit eens organiseren.

Overmorgen ga ik weer een tijdritwedstrijd doen en staat de wedstrijd, georganiseerd door WV Reto, 30km rondje Park de Hoge Veluwe op het programma. Spannend want dit keer geen tijd gehad om het parcours te verkennen. Dus stel ik geen eisen en verwachtingen aan mezelf en zie ik dit puur als trainen in wedstrijdverband. Immers staat over 4,5 week mijn Monstertijdrit op het programma ...
122km knallen in de Flevopolder
*YEH BABY YEH*

Eifel weekend voor wandel & fiets

Afgelopen weekendje gingen we naar de Eifel (D) voor de eerste keer. Net buiten Monschau een hotelletje geboekt in Monschau-Höfen bij Haus Vennblick. Prima en eenvoudig, schoon hotel met bovenal sympathieke hotel eigenaren. Dat alles met uitstekende Wifi verbinding (in Zimmer 7). Kosten inclusief ontbijt 50 euro per nacht met douche en toilet op de gang, dat wel.

Bij aankomst dronken we met de eigenaar aan de bar een Bitburger dat goed smaakte na 2u50m rijden na mijn werkdag. De minivakantie was begonnen.

Zaterdag 6 augustus

Zaterdag kregen we een wandelroute tip (deel van de Eifelsteig) van de dame des huizes nadat we haar verteld hadden dat we +/- 4 uur wilden wandelen.

Vanuit hotel waren we na een kleine km al in de natuur en genoten we van het wisselende landschap. Via Widdau (halverwege) en de rivier de Rur liepen we terug naar Monschau.

Zie route: sports-tracker

Zie foto's: picasa

Na 3,5 uur kwamen we aan in Monschau waar een Franse markt was. Wij waren toe aan vocht en dus een biertje. Vervolgens namen we brood en kaas van de markt en deden we ons te goed aan Franse wijn uit de Bourgogne. Alles was mooi en lekker.

Voor we begonnen aan onze reis terug naar hotel in Höfen, namen we een koffie met Monschau Möppchen. Inmiddels was het de hoogste tijd om terug te lopen wat ons 1,5u kostte omdat Natasja last had gekregen van haar knie. Wij zijn geen echte doorgewinterde wandelaars en dus meer oefenen … in de mooie natuur.

Begin van de avond gingen met de auto terug naar Monschau waar we Schnitzel met patat namen in Zum Haller. Voor 40 euro waren we klaar met eten, bier, wijn en toetje. Waar doen ze het hier toch van. Alles Schmeckt auch sehr Gut!

Zondag 7 augustus

Zondag was wielerdag. Gezien Natasja nog last had van haar benen besloot zij met de auto op pad te gaan en ik op de racefiets. We zouden elkaar halverwege ontmoeten in Rurberg om wat te eten.

Meer foto's: picasa

Nog geen 5km buiten Höfen kreeg ik panne met mijn fiets. Mijn ketting kwam compleet vast te zitten tussen 2 voorbladen. Net dat ik Natasja had laten weten dat ik niet verder kon, en of ze me kon redden, werd ik gered door Manfred Stein. Manfred was net op het eind van zijn fietstocht op de MTB en boodt direct hulp. Met gereedschap haalden ze mijn ketting tussen de 2 voorbladen uit. Maar de ketting bleek beschadigd en vervolgens boodt Manfred aan om naar z’n huis in Rohren (3km vandaan) te gaan waar hij wel een 10-speed ketting stukje had. Hij haalde me over de streep nadat ik twijfelde omdat ik nu toch alleen maar tijd zou verliezen op deze dag. Daar ging mijn tijdplanning van de tocht.

Inmiddels was Natas gearriveerd en gingen we naar z’n huis waar hij in 5 minuten mijn ketting had gemaakt. Ik kon 1 uur verlaat mijn weg vervolgen.

Ik ben Manfred dankbaar dat hij bleef aanbieden te helpen want het was een zonnige dag waar ik nog veel heb kunnen genieten op de fiets door het mooie Eifelland tussen Höfen via Gemünd, Schmidt naar Rurberg. Wel werd de route korter dan gepland en besloot ik na 63km te stoppen en met Natasja te gaan lunchen. Het was inmiddels 14.30u. In Rurberg namen we bratwurst met patat bij Zur Tränke. We vervolgde ons weg naar het hotel met de auto binnendoor langs de Rur. Overigens ook nog een prachtige route en waar je vanaf Widdau naar Imgenbroich een klim hebt met 15% max stijgingspercentage (Grünetalstrasse, K21). Die ga ik nog een keer beklimmen.

Volgende keer komen we zeker terug en zullen dan een heel rondje maken.

En wil je net als ons ook eens een MTB huren ga dan naar Manfred Stein MTB verhuur in Rohren: http://www.mtb-guide-eifel.de/

Maandag 8 augustus

Gezien we maandag vrij waren en we nog wel wilden blijven hebben we nog 1 nacht bijgeboekt. Op maandag nog een kleine wandeling gemaakt in Höfen langs de Leicht Heckenweg. Een kleine route van 3km door het dorp waar je alle hoge beukenhagen kan bewonderen wat het dorp zo kenmerkt. Tot slot nog even koffie met gebak genomen bij Altes Eifelhaus (backerei).

Meer foto's: picasa

Op weg naar huis zijn we nog even langs Monschau gegaan voor het winkeltje Wild & Wein waar we kersenlikeur, absint (lekker joh!), wijnen en olie kochten.

Ons weekendje was geslaagd!

Limburgs Mooiste: Geel is niet lelijk

Oranje 250km had ik me ten doel gesteld voor Limburgs Mooiste. Maar oranje werd geel 100km. Na vorig weekend in de Ardeche met Ardechoise (zie verslag) op 203km me door de bezemwagen te laten ophalen en een aanhoudende verkrampte schouder, besloot ik verstandig te zijn en een kortere route te nemen. Ik kon nu niet goed inschatten of ik een 250km lekker zou fietsen en afzien tot op het tandvlees was geen optie meer. Samen met Natasja ging ik geel zwaar 100km fietsen, ieder op haar eigen tempo.

Limburgs Mooiste was dit jaar de slechtste editie waar ik aan meedeed gezien de kou en vele regen. Maar ondanks dat gingen we van start. Nog even snel bij de fietsenmarkt een windjackje gekocht en vroeg op weg vanaf 7.15u.

Bij de eerste beklimmingen kon ik al merken dat de tocht in de Ardeche me veel kracht in de benen had gegeven. Aan het tempo bij een stijgingspercentage van 9% kon ik zien dat ik sterker was geworden. Dat gaf een heel goed gevoel.
Hoewel mijn hartslag al snel bij de beklimmingen in de D3 en Weerstandszone zaten, voelden mijn benen sterk. Mede omdat de afstand 100km was, bleef ik in mijn tempo en kracht doorfietsen. Na 200km is 100km lekker kort en te overzien.

Tijdens de tocht werd ik niet meer ingehaald en haalde ik voor het eerst zelf fietsers in, zelfs in de beklimmingen. Dat gaf een totaal andere beleving aan de toertocht. Vorige week voelde ik me nog een Franse escargot nu een klimgeit. Zo uitgemergeld als ik vorige week fietste in de Ardeche zo heerlijk fietste ik in het Mergelland waar ik bijna ging denken alsnog een klimmer te zijn.

Mooiste vooruitgang is mijn staande beklimming op de Gulpenberg Oost op 45km. De staande klim geeft aan dat de basiskracht voor een klimtoer er weer in zit.

Natasja had haar eigen tocht over deze 100km en kwam 2 uur later moe maar voldoen aan over de finish. Trots heb ik op haar gewacht. Ook zij heeft progressie in haar benen.

Finishtijd 11:29, tijdsduur 4u14m met 24,2km/pu gemiddeld.

Filmpjes van  mijn beklimmingen
Ritresultaat via bikeplanner
Profielen beklimmingen Limburgs Mooiste

Verslag Ardechoise 2011

Verslag Ardechoise

Afstand Les Sucs 234km: Parcours & beschrijving

Mijn ritregistratie met 18,87km/pu over 203km: Bikeplanner

Mijn uitslag over 203km

Twitter 19 juni 2011
Thuis, bezemwagen, schitterend weer uiteindelijk, te zwaar voor me, Les Sucs prachtige omgeving, volgend jaar weer.


Telegraafstijl
Regen&wind, twijfel, gaan alsnog, start 7:37, af&toe regen, geen spijt, 72km na 3e klim (col de Mezilhac, 13km lang) put me uit, 85km aankomst Col du Gerbier de Jonc met zon, huilen van schoonheid en afzien, begin Les Sucs, schitterende panorama & omgeving, vollop zon, koude wind, 132km klim Col de l'Ardechoise genade klap, op tandvlees fietsen, 162km besluit te stoppen in Lalouvesc, 185km besluit na St. Agreve nog 1 afdaling te nemen en dan te stoppen en me te laten ophalen, 203km aan voet Col de Lalouvesc bezemwagen ingestapt, finish niet gehaald, uitgestapt bij hotel. 


Overall: te zwaar, misschien niet altijd bijtijds gegeten, onvoldoende voorbereid, wil niet meer zo afzien, geen spijt van route, Les Sucs is prachtig, genoten van landschap, van mensen, van hele gebeuren. Ardechoise is perfect georganiseerd.

Uitgebreid
5.30u staan we op met regen en wind, we twijfelen. Ik neem de beslissing: ik ga gewoon, dan maar de regen in. Ook Natasja besluit alsnog te gaan. 13km afdalen van Lalouvesc naar de start in Saint Felicien is meteen oefenen met remmen op glad wegdek.
Bij de start worden wij buitenlanders weer positief gediscrimineerd. Na de prominenten mogen wij vanaf 7.30u starten. We rijden net onze startstraat in en gaan meteen door en starten om 7.37 terwijl duizenden Fransen nog moeten wachten in trechtervorm. 


1e klim nog wat regen maar vind het hele gebeuren alweer helemaal leuk en weet dit wordt een mooie dag. Zoveel mensen van start doet wat met je, je bent dus niet de enige die start met dit weer. Alle dorpjes die je aanmoedigen en verkleed zijn, dat doet ook wat met je. Ik vind het heerlijk en zelfs met wolken en regen is het vergezicht na de 1e klim prachtig. Uiteindelijk wordt het droog. 

72km op de top na de 3e beklimming van Col de Mezilhac (1130m) is het beste er al af bij me. Lange klims zijn mijn benen nog niet gewend. Dus eet meteen op de top en verwacht een lekkere lange afdaling. Deze blijft echter uit en klimmen gestaag door naar Col du Gerbier de Jonc (1416m). 

Op 85km na laatste klim kom ik aan op de top met voor me opdoemend de Gerbier de Jonc volop in de zon. Ik schiet meteen vol van de schoonheid van de bergtop en waarschijnlijk ook het afzien. Later thuis heb ik nog 2x volgeschoten bij het vertellen aan Natasja hoe mooi de Gerbier was. Ik had niet verwacht dat dit zo mooi zou zijn. Op foto's gezien maar het sprak me niet aan, je moet hem echt in het echt zien. Ik neem een foto en een controlepost neemt een foto van mij met de berg. Ik sms Natasja dat ik de orignele route blijf doen. Bij Gerbier de Jonc had ik namelijk nog kunnen kiezen voor de kortere route van La Volcanique (176km). Op dit punt bij Gerbier de Jonc splitsen de routes La Volcanique en Les Sucs. Na 2e toiletstop bij Gerbier de Jonc (schone openbare toilet!) ga ik dus door naar Les Sucs. 


In Les Sucs begin ik aan een magnifieke tocht met prachtig weer. Er rijden amper nog mensen deze route. Ik ben de escargot op deze afstand want wat er nog fietst hier haalt me in. Het fietsen gaat moeizaam en de benen verliezen meer en meer kracht. Wel is het enorm genieten van een schitterende omgeving met een prachtige panorama. Hier kom ik zeker terug maar dan om te wandelen met Natasja. Halverwege heb ik nog een tijdje gefietst met een tandem echtpaar uit Chartres die ik in de afdalingen niet kon bijhouden en uit het oog verloor aan de voet van de beklimming van Col de l'Ardechoise. 

geleende foto: Les Sucs uitzicht

Op 132km begint Col de l'Ardechoise die mij de knock out geeft. Deze 11km lange col is de steilste van alle cols die ik doe en ik fiets op mijn tandvlees waar ik het vooral van mijn mentaal moet hebben. Dan weet ik dat ik niet bijtijds ga arriveren in St. Felicien en al helemaal niet de extra 13km klim terug van finish naar hotel. Deze manier van afzien wil ik niet meer. Dit is geen genieten. Beetje afzien is lekker maar niet als je zo diep moet gaan. Afzien is geen optie en dus opgeven is zeker een optie!


Overigens zouden op deze dag onze vrienden ergens aan de kant staan. Aart en Angele waren speciaal afgereisd vanaf hun vakantieplek Bedoin (Provence) om ons en 2 anderen bekenden aan te moedigen. Uiteindelijk zou ik hun niet meer zien mede ze bijtijds weer terug moesten voor een 2,5u reis.


Op 162km besluit ik dat ik ga stoppen bij mijn hotel in Lalouvesc, route komt langs hotel, om zo af te zien van de laatste 25km van het parcours en dus nog meer afzien te besparen. 


Na de klim in St. Agreve op 185km weet ik dat ik zelfs de Col voor Lalouvesc niet wil doen. Het is mooi geweest. Genoeg afgezien en al het mooiste gedeelte gezien van de rit. Het wordt alleen maar later en later. Het is inmiddels 19u en ik sms Natasja dat ik nog 1x afdaal na St. Agreve en dan opgehaald wil worden. Natasja is inmiddels lang en breed bij het hotel en is ook niet meer doorgegaan, te meer dat onze vrienden daar ook staan. Aart gaat me onderweg ophalen met de auto. Later blijkt dat hij na St. Agreve niet op de route kan komen en dus mij niet kan oppikken of tegemoet rijden. 


Inmiddels ben ik afgedaald, met ertussen een kleine (3,7km) klim naar Rochepaule, tot aan de voet van Col de Lalouvesc. Hier stap ik in de bezemwagen. Ik stop na 203km op mijn kilometerteller. 
In de bezemwagen zit iemand die heeft moeten opgeven op zijn route van La Volcanique. Een Fransman uit de Haute Savoie die eigenlijk triatleet is. Voor hem werd de rit ook te lang en langer dan hij gewend is. Later dweilen we een 3e fietser op tijdens de laatste klim richting Lalouvesc. We rijden stapvoets met politie escort achter de laatste klimmers. Een oude man wil niet opgeven en ik herken alles in zijn afzien op de fiets. Hij af&toe slingerend, even staand fietsend omdat hij niet meer kan zitten op z'n gevoelige zitvlak, verzitten op het zadel om dan weer even door te trappen. De man redt het tot boven in Lalouvesc en ik kan eindelijk uitstappen en ben thuis om even over 20u. Angele en Aart zijn inmiddels naar huis en terecht, die hebben zo lang gewacht en moesten nog 2,5u terug naar de Provence.

Ik ga me douchen en met Natasja nog snel eten in het restaurant van het hotel (Relais du Monarque) die al 2 dagen een goed menu serveert afgestemd op fietsers. Voor 27 euro heerlijk gegeten en met een huiswijn uit de Ardeche. Na het toetje stort ik compleet in en bij het liggen in bed ben ik meteen vertrokken. Total Loss ...

Na veel nagepraat te hebben met Natasja die haar eigen mooie ervaringen had op haar 116km tocht van Les Boutieres (parcours) besluiten we de volgende keer terug te komen en de kortste parcours te doen. Ardechoise is leuk en ik wil haar Les Sucs laten zien en Gerbier de Jonc. Dan zullen we een week verblijven in de Ardeche en op de grote dag op zaterdag weer meedoen aan het event om zo te genieten van alle festiviteiten in de dorpjes. We willen niet meer onnodig afzien. Na mijn 2e helft van de route waren alle dorpjes verlaten of aan het opruimen en fietste ik achter de feiten aan. Desondanks ben ik overal goed onthaald, aangemoedigd (ook onderweg door fietsers: 'allez, allez'; 'bon courage') en geholpen. De mensen in de Ardeche zijn zeer vriendelijk en gastvrij.

Heerlijk om weer in Frankrijk terug te zijn geweest ook al was het heel kort. Op de heenweg nog gelunched in Beaune en in Lalouvesc nog even heerlijke kaas en worst meegenomen en wat streekproducten.

Ardechoise is perfect georganiseerd.

Ardechoise klaar

Aanstaande zaterdag 18 juni 2011 is het zover voor de toertocht in de Ardeche met Ardechoise. We zijn er klaar voor. Natasja doet de afstand 125km Les Boutieres (parcours) en ik wil mijn uitdaging aangaan op de afstand 234km van Les Sucs (parcours).

Afgelopen weken de nodige trainingen gedaan waaronder de Steven Rooks Classic die ons zwaar viel maar desondanks gehaald. Uitslag Natasja en ik. Ik had me zoveel geven dat ik vorige week serieuze herstelproblemen had die gelukkig nog voor het weekend bijgetrokken waren. De schrik weer last van een overtraining te hebben bekroop me nadat ik vorige week op de fiets mijn hartslag zag dalen tijdens een gewone woon-werk ritje. (Bikeplanner met training gegevens)

Afgelopen zondag stond de duurtraining op de agenda van 200km. Deze meteen gedaan in de Flevopolder op het MTR parcours. Het parcours voor de Monstertijdrit van 25 september 2011 waar ik aan mee doe met een tijdrit over 122km.

Met heen en terug vanuit huis en 3,25 x het parcours kwam ik aan mijn 200km. En de training verliep perfect en zelfs boven verwachting! Met een 27,5 gemiddelde in een D1 en D2 was ik zeer tevreden.

Les Sucs van Ardechoise is mijn laatste training voor de grootste uitdaging van dit jaar: Limburgs Mooiste 250 oranje lus. Maar eerst op naar Frankrijk (altijd leuk) voor het genieten van de omgeving van de Ardeche.