Na ruim 2 jaar weer een triatlon, 1/8 afstand

In mijn 47e levensjaar, vorig jaar, kwam er ondanks nog wat serieuze doelen zoals een marathon lopen het niet tot een wedstrijd of evenement, helaas. Het was het jaar dat we van huis veranderde.
Nadat we vorig najaar gesetteld waren op ons nieuwe woonadres werd er een nieuwe poging gedaan voor een marathon voor begin dit jaar. Maar omdat ik kort er voor verkouden werd en de training op het laatst niet goed uitkwam tot de wedstrijd, werd ook dit niet haalbaar.

En toen kwam mijn huidige baan in maart. Dit gaf me meer rust en  regelmaat. Vrij laat dit jaar in mei begon ik op de fiets naar werk gaan wat ik uitbouwde naar gemiddeld 3 x per week. Voorzichtig pakte ik het hardlopen er bij en in augustus zelfs het zwemmen. Dat laatste was belangrijk om te durven denken aan een triatlon wedstrijd. En wat bleek, mijn 2 jaar oude blessure in mijn schouder was weg en ik kon wekelijks een rondje Henschotermeer zwemmen. Mijn sleutelbeen bleek al die tijd scheef te staan. Na een paar keer pijnvrij zwemmen wist ik zeker dat ik wel weer een 1/8e triatlon aan zou durven en zo kwam 3 september op de agenda. Een triathlon in eigen gemeente, Keistadtriathlon Amersfoort. Helemaal mooi om lekker vlakbij huis te gaan doen.

Vorige week zondag was het zover en alle omstandigheden waren perfect. Het weer, ik voelde me goed, erg leuke ambience met de Koppelpoort, zwemmen in de Eem. Een afstand waar niet veel mis kon gaan. Tevens verwachte ik niet veel meer van me en was ik blij als ik voor 1u30m binnen zou zijn. Ik was er notabene even helemaal uit geweest. Verder besloot ik het lekker simpel te houden. Ik liet mijn racefiets zich zelf zijn zonder het ombouwen met een ligstuurtje en ander zadel met zadelpen. Ook de wetsuit liet ik thuis. Voor deze afstand vond ik het verlies in tijd wel te verwaarlozen tegen het gemak zonder een wetsuit en ligstuur.

Niet ruimer en relaxter in mijn tijd bereidde ik zondagochtend mijn spullen voor en fietste ik op gemak naar Eemplein. Daar zette ik ontspannen de spullen neer alsof ik niet weg geweest was en genoot van de locatie waar je normaal andere dingen doet dan zwemmen, fietsen en lopen. Het was een zonnige ochtend met een heerlijke temperatuur.

In de eerste heat van de 1/8e afstand startte ik om 10:30u. Strategisch stelde ik me in het midden bijna achteraan in het zwemveld. In de voorste linies zou ik compleet overzwommen worden dus dat had geen zin. Achteraf weer een uitstekende keuze en naar 150 meter kreeg ik over links, nadat ik wat mensen had ingehaald, ruimte om mijn ritme te zwemmen. En voor ik het wist was had ik 500 meter weer opzitten.

Op de fiets knalde ik met lekker tempo het parcours op om in de eerste kilometer meteen 5 mensen in te halen. Ik had een lekkere tred en het gaf me veel voldoening om een aantal vrouwen al gauw voorbij te gaan alsmede wat tijdritfietsen en een aantal mannen. Het fietsonderdeel is dan ook altijd wel mijn meest favoriete onderdeel.
Het was heerlijk om het parcours te kennen en zo probleemloos alle bochten goed te nemen. Het was een fijn parcours en na 22km reed ik in 39 min al naar parc fermee en dat viel me totaal niet tegen. Ik kon aan het lopen beginnen. Mijn eerste gelletje had ik 20 min voor zwemstart ingenomen, de 2e op de fiets op ongeveer 18km. Zo hoefde ik die niet in te nemen tijdens het lopen. Aan het begin van het parcours stonden ze al met water wat ik over mijn hoofd gooide wat heerlijk was.

Het lopen ging eigenlijk heel goed maar ik moest wel weer wennen aan de hoge hartslag en was bang dat ik dat niet lang zou volhouden en vooral erg zou afzien. Dat laatste wilde ik niet en dus zocht ik een lekker tempo. 2 rondjes van 2,5km en dat was voor het moraal lekker. Voor ik het wist kon ik in het 2e rondje aftellen en zonder te diep te gaan liep ik op de finish af waar ik tot mijn verbazing zag dat ik rond de 1u20m eindigde. In de eindstand was ik 6e van de 45 dames geworden in de categorie 40+. Kijkend naar de tijden van het podium zat daar nog een flink gat van ruim 7 minuten die ik niet had kunnen halen ook niet met de vorm van 2 jaar geleden naar mijn idee. Dus was ik compleet tevreden en blij weer mee gedaan te hebben en het nog te kunnen.

Zonder veel ambitie en verwachtingen hoop ik volgend seizoen weer een beetje het triatlon op te pakken op de 1/8 en OD afstanden. Het blijft een heerlijke sport en het blijft kikke.

Ik gebruik al sinds 2 jaar geen hartslag meer en train zonder vast schema. Dat bevalt prima.

UITSLAG: 1u21m01s | 6e van 45 | 40+ | nr 181| GARMIN

Eerste sportieve uitdagingen op de agenda van 2017

Het jaar 2016 stond allesbehalve in het teken van triathlon of enig andere sportieve uitdaging. Wel ging ik voor mijn werk op de fiets naar werk, heb ik bij vlagen zonder enkele registratie gelopen maar er stonden geen doelen of evenement op de agenda. Het jaar stond vooral in het teken van verkoop van huis en koop en verhuizing naar nieuwe woning. Verder vroeg werk ook nog wel de nodige aandacht waardoor ik geen sportief ritme had laat staan om een doel te stellen.

Per oktober, nadat we wat gesetteld waren in onze nieuwe woning, pakte ik via Garmin een trainingsschema van 16 wkn voor een marathon afstand er bij waarbij ik 3x per week moest trainen. Het schema blijkt helemaal op mijn maat en zodoende heb ik al 7 wkn er op zitten en staan er 2 doelen op de agenda voor 2017:

7 januari -  Florijnwinterloop 10km loop die ik op het tempo van mijn vrouw ga doen om haar te vergezellen bij haar lange afstand na zoveel jaar.

12 februari - Two Rivers Marathon vanuit Zaltbommel, mijn eigen serieuze uitdaging van het jaar waar ik hoop een betere tijd neer te zetten op een, voor mij, 2e marathon afstand. Was mijn debuut in Amsterdam in 2014 in een tijd van 4u34m21s, hoop ik deze met een veel betere beleving en resultaat neer te zetten in het land van Maas en Waal (route). Een kleinschalig evenement in een omgeving wat ik niet goed genoeg ken.

Wat betreft triathlon zit het fysiek nog niet mee. Ik heb nog steeds een aanhoudende schouderpeesontsteking wat mij belemmerd om te gaan zwemmen. Wel jammer omdat ik in 2017 graag wel weer het triathlon wil oppakken.

Momenteel ben ik wel reuze blij met het lopen en dat ik mijn sportieve ritme weer gevonden heb. Ik hoop vanaf maart ook weer het fietsen er bij te nemen.

Toch maar niet

Ik vind het een lastige keuze zo op de vooravond van onze vakantie naar Polen waar mijn hoofddoel zondag 26 juli op de agenda staat, de halve triatlon Challenge in Poznan. Hotel op loopafstand van de start. Nu is de combinatie wedstrijd en vakantie altijd bewust gedaan omdat er bij mogelijke blessures of ander leed bij of voor de wedstrijd in ieder geval dan voor de vakantie naar bestemming is doorgereisd. Dit keer voor ons 2 weken Polen waar we nog niet eerder zijn geweest.

Gisterenochtend ging ik een rondje fietsen en vervolgens naar werk. Met op eind van de dag terug zou dat zo'n 80km moeten wezen en dan had ik, na 1 maand, weer eens die afstand op 1 dag gedaan.
Ik begon rustig met het idee, zonder veel trainingsuren moet dat wel lukken. Helaas had ik bij tegenwind op 40km het zwaar en was ik na mijn rondje Flevopolder met de Beast & Beauty BMCT02 naar huis gefietst. De gedachte was om van thuis nog met de gewone
racefiets De Rose naar werk te gaan. Maar bij thuiskomst, op 53km, had ik er geen zin meer in. Op 45km begon ik al te overwegen of ik nog wel zin heb om in Poznan deel te nemen. Waar ik nu niet kan inschatten of ik de finish wil halen en daar dan mijn fiets voor meeneem op vakantie? Inmiddels is het vakantie met een wedstrijd geworden ipv een wedstrijd met aansluitend een vakantie.

Dan komen mijn valide redenen die ik aan iedereen wil laten weten via deze blog, want mensen moeten snappen waarom ik het niet doe en dat ik het ook heus zonde van mijn geld vind. Veels te veel bezig met wat de buitenwereld mogelijk vind, maar ook dat ik het zelf moet accepteren.
Vervolgens besef ik dat ik met de huidige matige trainingsuren niet mag verwachten dat ik lekker gezellig zonder ambitie de finish ga halen. Want dat idee had ik nog, ach alles lekker rustig aan.
Maar ik heb maanden niet meer fatsoenlijk gezwommen, amper gelopen en nog amperder gefietst. Alle voornemens en bedoelingen waren er wel. Sinds ik mijn nieuwe baan heb, ga ik daar helemaal in  op. Hierdoor worden voorgenomen trainingen door 'nog ff dit doen' aan de kant gezet en uitgesteld in de ochtenden. Dan waren de voornemens om na werk te trainen: 'Na werk toch vroeg klaar en alle tijd'. Alleen werd dat ipv trainen vooral met een vol hoofd moe op de bank in chill modus de Tour de France kijken. In deze laatste maand werden de voorgenomen trainingen steeds uitgesteld of niet gedaan.

Naar de reden en oorzaak van gebrek aan trainingsmoraal, kwam ik dan toch bij mijn nieuwe baan uit. Ik ben zo'n type die bij nieuwe dingen er helemaal voor gaat. Was dat vroeger muziek (drummen en bandjes), vervolgens sporten en dan nu een leuke baan. Laatste is nog nieuw en ik moet er nog de routine in krijgen om dat los te laten als ik wil sporten.
Het is niet dat ik geen triatlon meer wil doen, in tegendeel, maar ik mis wel de 'drive' om vanuit me zelf te willen trainen ipv er toe moeten zetten. Triathlon is momenteel niet mijn hoofddoel meer in het leven. Ook het relativeringsvermogen over het leven en levensstijl zal ongetwijfeld invloed hebben en dat ik mijn piek vorig jaar ook al heb gehaald van de eerste 3 jaar dat ik triatlon doe als enthousiaste amateur.
Gisteren was de fietstocht, een van afzien en besefte ik me dat dit niet anders zou zijn in Poznan komende zondag. Bij thuiskomst vertelde ik het Natasja. Die reageerde gelukkig enorm begripvol.

Het is een gek jaar geweest wat sporten betreft en ik verlang eigenlijk ook wel naar een jaar zonder 'commitment' aan een schema om in de winter weer aan fitness te gaan doen met Insanity en Wim Hof, om in het voorjaar voor te bereiden de Mont Ventoux weer eens te beklimmen in april/mei, om daarna misschien wat kleine triathlon wedstrijden te doen als het trainingsmoraal er weer is.

Gisterenavond in bed twijfelde ik weer. Natas stelde voor om gewoon alle spullen mee te nemen en te mogen stoppen als ik er al na het zwemmen geen zin meer in heb. Van mezelf gunnen dat ik na 1 rondje fietsen mag stoppen.
Vandaag werd ik wakker, dag voor ons vertrek, laatste werkdag voor vakantie, ik voel me wat moe, heb wat lopen niezen, de benen ietsjes stijf ... Nee ik ga even dit blogje schrijven voor mij en de rest van de wereld om te zeggen dat ik ook naast de voornemens van de marathon in Rotterdam en de hele in Almere nu de halve van Poznan verstek laat gaan. Het sportseizoen loopt niet zoals gehoopt, daarentegen heb ik wel weer na ruim 2 jaar een hele leuke (tijdelijke) baan.

Verslag OD Triathlon Huizen 14 juni 2015

Triathlon Huizen ook gedaan. Dat was er een die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond. Gisteren eindigde ik als 6e dame in de categorie 40+ met een tijd van 2u41m51s. Niet mijn snelste maar dat had ik dit seizoen niet verwacht. Met een conditie van vorig jaar stond ik waarschijnlijk 3e of 4e in mijn categorie. Het zwemmen ging goed, het fietsen was OK en het lopen viel tegen. Dat laatste was ff slikken maar goed ik kon het ook deels verklaren. Ten eerste had ik al 2 wkn niet meer gelopen na Nieuwkoop en voor de start van deze triathlon begon ik op de fiets met een halve bidon van 500ml. Niet de ideale omstandigheden. Stomme ikke was vooraf lekker aan het drinken gegaan met gedachte nog voor de start de bidon vol te vullen. Echter dat laatste slipte door mijn gedachte toen ik inmiddels bij de zwemstart was die 3km ergens anders was dan de fiets/loop overgang waar ze wel kraanwater hebben. Achteraf had ik mijn bidon nog wel kunnen vullen met het Gooimeer water, maar zelfs daar kwam ik niet meer op zo voor de start van de wedstrijd.

Voor de zwemstart nam ik een slok Gooimeer water wat me prima smaakte en ook tijdens het zwemmen nam ik bewust af en toe een slok. Helaas was dat samen met een halve bidon isotone drank niet genoeg bemerkte ik tijdens het fietsen.

De omstandigheden waren perfect. Weinig tot amper wind, lekker fris (15 graden) dus dat hadden mooie fietstijden moeten opleveren, maar ook daar schoot ik ten opzichte van vorig jaar toch echt tekort in kracht. Op het laatst ook omdat ik zo spaarzaam bezig was met vocht uit de bidon. Dit keer slechte vocht voorraad maar overvloed aan voeding in powerreep en gels.
Ondanks dat vond ik het fietsen niet te belabberd maar bij de overgang voelde ik direct dat het lopen niet zo geweldig was zoals in Nieuwkoop en naar die eerste kilometer die altijd uren lijkt te duren gaf mijn horloge een gemiddelde van 5m41s aan. In de transitie van fietsen naar lopen kreeg ik in de eerste meters een hyperaanval die ik wel weer weg kreeg maar dat gaf me niet echt een geruststellend gevoel. Tijdens het lopen wel aan veel vocht proberen te komen waaronder mijn eigen bidonnetje en aangereikte bekertjes voor over het hoofd en rest half door mijn keel.

Ondanks de niet geweldige looptijd toch nog een 2u41m51s behaald.

Erg leuk om deze triathlon te doen zo lekker dicht bij huis en om na een halve lekker een korter durende wedstrijd af te werken.

Ook de vele bekenden uit de triathlon wereldje ontmoeten voor, tijdens of er na doet me goed. Ik voel me er wel in thuis in de hele entourage. Triatleten zijn heel sportief naar elkaar terwijl er ook gestreden wordt door elkaar aan te moedigen. Ook werd ik begroet door gezichten die ik niet kende en nu nog moet achterhalen van welke digitaal platform dan wel. Dat kan zijn Strava, Garmin, Facebook, mijn blog of triathlonforum.nl. Gelukkig dat ik aan Jack vroeg hoe hij heette toen hij me groetend voorbij liep mij laten wetende dat ik Rose ben van die stukjes op internet. Jack bleek dus Jack te heten.

Naast mijn eigen trouwe support werd ik ook door Henriette aangemoedigd, Facebook en IRL vriendin van ons, die dicht bij de Oostermeent woont. Altijd leuk bekenden tegen te komen :-)

Het was afzien tijdens het lopen maar het gaf me weer genoeg voldoening en zin om door te trainen voor de Challenge halve triathlon afstand in Poznan, Polen waar ik op 26 juli zal starten.

Zwemmen fijn, fietsen buffelen en lopen liep heerlijk - Nieuwkoop

Foto: Wijnand van der Vet

Gisteren een DNF (did not finish) met de halve triathlon van Nieuwkoop, eentje die ik zelf bewust koos te doen en niet door gebrek aan uithoudingsvermogen of blessures. Nee, in tegendeel, de eerste 5km die ik lopend afwerkte gaf me veel moed na de zware fietsrit en de toch iets langzamere zwemtijd (37min had mooi geweest). Maar de aanloop naar de wedstrijd was, op mijn 3 jarige trouwdag, voor Natasja alles behalve relaxed omdat ik al zo 'last minute' mijn voorbereidingen trof in de ochtend en we onderweg ons al afvroegen of ik toch niet te laat voor de start zou komen. Uiteindelijk bleek dat op 5 minuten mee te vallen. Maar een niet relaxte supporter die ook nog de gehele 4:15u in de regen moest supporteren terwijl ik die 100,17km afwerkte, wilde ik niet meer laten lijden. Zelf zag ik Nieuwkoop als training met name ik nog veels te weinig getraind had naar deze aanloop. Daarnaast hadden we in de avond Fleetwood Mac op het programma. Achteraf niet zo'n slimme combi kwa tijd. Met mijn huidige vorm en verwachte tijd, max 6u bezig te zijn, zou het toch wat penibel worden en Natasja was er in de ochtend al niet gerust op.
Tijdens mijn 3e en laatste fietsronde begon het echt te regenen en was er veel wind die zich al in de 2e ronde had aangesterkt. Op de fiets besloot ik Natas niet langer te kwellen en zou haar laten weten dat ik eerder zou stoppen. Zelf dacht ik aan 10km lopen wat 1 uur winst zou opleveren, maar met de regen vond ik 1 loopronde van 5km genoeg. Dus bij T2 liet ik het Natas weten. Overigens was ze zelf er allang over uit dat ik vroegtijdig moest kappen bleek. Als een doorweekte kat keek ze me aan en schreeuwde dat het in Amsterdam naar Ziggo Dome veel gedoe was, volgens de media, om er te komen met de auto omdat ook de TOPPERS daar in de Arena tegelijkertijd optraden. Duidelijk, maar ik was er inmiddels ook over uit en na mijn 5km lopen zouden we zee van tijd hebben, dus geen stress meer.

In de wissel (T2), die ik al babbelend voerde met Natas over wat we gingen doen, begon ik aan mijn 5km met meteen een lekker tempo en waar ik me erg goed voelde. Zo dat was een opsteker want tijdens het fietsen was ik blij bij de gedachte met een gemiddelde tempo van 6 minuten op 1 km. Dat bleek redelijk constant 5m25s gemiddeld te zijn over 5km. Mooi om te weten dat ik de halve met een betere tijd dan 6 uur had kunnen beëindigen.

Bij het zwemmen 5 minuten klaar voor de start keek ik of ik een HUB wetsuit zag met Maarten er in of Carla van Rooijen nog ergens te herkennen met roze badmuts. Een deel van de deelnemers was al in het water en met die badmutsen en donkere wetsuits zag ik ze beide niet. In het water zwom ik naar de startlijn aan de binnenkant van het parcours vlak achter de frontlinie. Nog steeds de beste plek om de zwem te starten wat mij betreft.

Foto: Michel Twaalfhoven

Bij de plons in het water in wetsuit, mijn eerste keer dit seizoen, genoot ik van de frisheid van het water bij het inzwemmen. Vanaf de start zwom ik lekker rustig en zat snel achter voeten die ik per ongeluk steeds aantikte. Ik had geen behoefte om ze voorbij te gaan en probeerde vooral bij de lijn te blijven.

Na 2 rondjes bij het uit water gaan schrok ik van mijn tijd: 40 minuten. Hmm, zo langzaam had ik nou ook weer niet verwacht. Er was wel wat golfslag op de korte gedeeltes maar daar zwom ik redelijk doorheen. Vond het zelfs gaaf om er doorheen te maaien. Het zwemmen ging gewoon lekker ondanks mijn doorhalen vreselijke losgeslagen molenwieken waren die naar het midden van de romp onder mij vandaan manoeuvreerde. Totaal geen techniek en fatsoen om door te glijden. Wel super longen en voelde me ook totaal niet uitgeput. Die extra longinhoud laat zich zo wel zien, mede mogelijk gemaakt door de Wim Hof Methode (WHM).
Mijn blog over mijn WHM DIY en 10 wkn video online cursus is hier te lezen: myWHMdiary.blogspot.com

In parc ferme zag ik Carla van Rooijen (Trivio Long Distance Team) die net achter me zat, wat me verbaasde. In ieder geval kon ik haar succes wensen. Later bleek dat ze met kramp kampte in het water. Dus dat verklaarde haar langzame zwemtijd.

Na de 1e kilometer powerde Carla me voorbij op de fiets en moedigde mij nog aan en ik haar. Het fietsen wilde ik behoudend houden en buffelen met een goed gevoel zonder te pushen. Wat ook goed was omdat vanaf ronde 2 de wind erg toenam. In de 2e helft van het parcours konden we gelukkig wel weer met wind mee knallen.

Foto: Toon Dompeling, www.bokehlicious.nl

Ik mis nog echte power en vond de 2e fietsronde best zwaar en overwoog ik te stoppen. Maar dat was natuurlijk geen training voor een halve en dus toch die 3e ronde in, al is het maar voor het moraal. Ik moet wedstrijdervaring opdoen en bedacht me als ik doorfiets zonder verwachtingen dan zou een loopronde ook prima te doen zijn. En zo geschiedde.
Eten en drinken deed ik gelukkig goed en genoeg onderweg en zo begon ik fris aan mijn rondje hardlopen die ik dus stopte bij 5km.

Ik was heel blij met het lopen en vond het een mooie training. Uiteraard had ik graag gefinisht en merkte bij het lopen dat ik nog rond 5u50m had kunnen eindigen wat absoluut geen slechte tijd is met de magere trainingsuren van dit jaar.

De kop is er af en zondag 14 juni doe ik mee met de OD van triathlon Huizen. Ik heb er zin in. Komende week nog wat fietsbenen bijkweken en dan pompen we ons langzaam klaar voor 26 juli waar ik de halve triathlon zal doen met de Challegen Poznan in Polen.
Mijn Beast & Beauty (BMC TM02) verdient sterkere benen.

UITSLAG: MyLaps / Garmin registratie

Halve van Nieuwkoop, half aan gewerkt

Aankomende zondag 31 mei staat de Halve triathlon van Nieuwkoop op het programma en ik ben er redelijk relaxed onder met deze eerste wedstrijd van het seizoen. En dat terwijl ik nog maar half de tijd heb getraind. Na een gekke wintermaand met een nog gekkere trainingsvoorbereiding waar lichte blessures en achteraf gezien slome trainingsschema voor een marathon me niet bijtijds op de rit kreeg, voel ik me OK onder de omstandigheden.

Eind vorig jaar begon ik met dieper ademhalen in mijn looptrainingen en met de koude douche en ademhalingstechnieken van de Wim Hof Methode (WHM). Ik had hoge verwachtingen die uiteindelijk niet waargemaakt werden. Er kwamen geen snellere tijden in het lopen. Ergo het werd zelfs langzamer. Tijdens Midwintermarathon van Apeldoorn op de 25km afstand werd dat nog even bevestigd in resultaat. Nee ik heb heel lang getwijfeld over de WHM en het loopschema voor de marathon. Natasja, mijn vrouw, zei al snel, je loopt niet in je energie en het ontmoedigt je. Je moet je eigen ding gaan doen en dan maar intensiever ongeacht het schema. Afin, toen er ook nog 1 slechte loop kwam, 3 wkn voor de marathon en mijn 3e blaar op de kleine teen verscheen, besloot ik terug te trekken uit de marathon van Rotterdam.
Vervolgens genoot ik, begin april, 1 volle week van onze vakantie in Normandie waar ik van alles at en dronk zonder restricties en sporten en WHM opzij had gezet. Dat was TOXEN en SLAKKEN van de bovenste plank wat heerlijk was en me even helemaal resette.

Na de vakantie begon ik met trainen op alle disciplines: zwemmen, fietsen en lopen. En het lopen deed ik meteen op mijn manier. Dat gaf een fijn gevoel. De schouderpeesblessure bij zwemmen hield me nog af van veel zwemmen.
Het duurde tot eind april dat ik in mijn trainingsritme kwam wat een beetje op een triathlon trainingsschema begon te lijken. De routine moest er nog inkomen. Uiteindelijk lukte dat in mei maar dat is nu redelijk krap voor de halve triathlon van Nieuwkoop. Maar met minimale trainingsuren probeer ik Nieuwkoop te doen met doel de finish te halen en te beleven als training. Die gedachte geeft rust en voelt goed. Oja en uitstappen mag (DNF).

Ik verwacht geen PR of mooie tijd maar dat hoeft voor mij niet. Wel ben ik reuze benieuwd hoe ik het ga doen met de voorafgaande trainingsuren. Ik weeg 4 kilo zwaarder dan vorig jaar wat effect heeft op looptijd. Daarentegen valt de ademhalingstraining en WHM eindelijk op z'n plaats met sporten. Dankzij het dieper ademen tijdens lopen, fietsen en meer longinhoud bij zwemmen zal ik een veel beter figuur slaan aankomende zondag in vergelijking met de gemaakte trainingsuren. Ook de yoga en stretch oefeningen die ik een paar x per week doe dragen bij aan een beter lijf merk ik.
Tevens herstelt het lijf sneller of is er minder herstel noodzakelijk. Wel moet mijn lijf duidelijk wennen aan trainingsuren van 8,5 uur per week gezien mijn oplaadbare energie behoefte.
Het is heel gaaf te merken dat extra zuurstof nu eindelijk bijdraagt bij sporttrainingen en zich terugbetaalt in resultaat. Tijdens de trainingen voorzie ik het lichaam van meer CO2 door dieper te inhaleren en ontspannen uit te ademen. De diepere ademhaling is al routine geworden. Tijdens het fietsen gebruik ik het dieper ademhalen in D1 als herstellen tijdens het fietsen, zeker na interval of intensieve trainingen. Heel effectief!
Zo had ik afgelopen maandag een looptraining (na maanden weer een 18km) waarbij ik na elke 6km intenser liep, van D1 naar D2 naar op de een na laatste kilometer een sprint in D3. In die kilometer moest ik mijn ademhalingsritme loslaten en sneller en dieper inademen, maar de kracht die tevens vrij kwam en het gevoel van zuurstof toevoer in mijn lijf voelde geweldig. Na 17 km was ik dus nog helemaal niet uitgepierd en genereerde ik met gemak kracht en snelheid.

Dat ik mijn discipline in trainen wat was verloren heeft ook wel te maken gehad met de onregelmaat die ik momenteel heb in mijn leven. Er zijn zoveel dingen wat mij bezighoud, zoals werk zoeken, besparen op kosten (consuminderen),  spullen verkopen, hypotheek herzien, vormgeving aan levensinstelling, welke concessies ga ik straks doen, milieubewust blijven, zwerfafval (#zwerfie) opruimen.  En ondanks dat ik door mijn werkeloosheid zeeën van trainingstijd heb had ik dat niet in mijn hoofd en mijn gevoel. Het is ook sinds vorige maand dat ik het 'Schuld' en 'Schaamte' gevoel eens van me af heb geschud. Naar de buitenwereld ben ik optimistisch en positief en maak ik er het beste van ondanks mijn WW uitkering, en zo voelt het ook met uiteraard af&toe een dip als een baan toch niet op mijn pad is gekomen. Dan knaagt er altijd wel de schuld in me en met schaamte over wat ik doe zoals oa. zwerfafval oprapen maar waar ik me eigenlijk erg goed bij voel.
Ik ben mijn leven aan het vormgeven met een nieuwe levensstijl die past in een toekomst waar ik werk zal 'moeten' aanpakken wat minder oplevert of wat misschien totaal anders is als wat ik hiervoor gedaan heb.
Het loslaten van schuld en schaamte heeft vast ook bijgedragen dat ik nu weer in mijn trainingsritme ben gekomen en dat prestatie onder de gemaakte uren weer voortgang geven. Het moraal is terug en de moed ook ... rest me te gaan genieten van het komende seizoen dan maar zonder PR. Daar heb ik nog jaren de tijd voor. Maar ook daar zou het niet perse om hoeven te draaien ... de belevenis is wellicht wel het hogere goed. En dat laatste ongeacht de voorbereiding goed inpassen is een interessantere uitdaging.

Gelukkig zijn de meeste puzzelstukjes op z'n plek gevallen.

Startbewijs marathon Rotterdam 12 april 2015

Het gaat niet van harte maar zojuist mijn startbewijs voor Marathon Rotterdam​ ter overname aangeboden op marktplaats. Het gaat me helaas niet lukken goed voorbereid de marathon te gaan doen. Afgelopen maandag zware duurtraining met hongerklop en blaar en mentaal afzien wat me meteen terugwierp op het besef dat ik niet zo diep wil gaan om perse te finishen. Een Don Quichotte uithangen is niet mijn drive zoals ik dat zelf meerdere malen heb gedaan en gezien bij anderen. Afzien ala maar niet op het tandvlees finishen, dat is niet mijn 'cup of tea'. De aanloop naar Rotterdam heeft me nu niet kunnen leveren wat ik voor ogen had.
Afgelopen vrijdag kreeg ik na 6km een 3e blaar op dezelfde kleine teen die al ingetapet was. Dit was definitief de druppel om een streep door de marathon van Rotterdam te halen.


Mede door mijn belabberde sportwinter, vergelijken met vorig jaar, heb ik ook op andere disciplines (hardnekkige schouderblessure bij zwemmen, geen fiets trainingsritme) staat de hele triatlon afstand met Challenge Almere-Amsterdam​ momenteel serieus ter discussie. Helaas daar ook geen annuleringsverzekering voor afgenomen. Het is nog in overweging en ga me nu eerst maar even goed lichamelijk herstellen van die kleine teen. Wie had gedacht dat dat ook een showstopper zou kunnen zijn. Volgend weekend vanaf Pasen een weekje weg om vervolgens te kijken hoe ik nog kan opbouwen voor het seizoen en in hoeverre de hele triathlon afstand nog op een bevredigende manier voor te bereiden is.
Sowieso ligt mijn hart en wil aan trainingstijdsbesteding meer in een halve en kortere afstanden krijg ik de indruk. Vorige week op een zonnige zondag lekker in de tuin gewerkt. Dat was ook weer eens heerlijk ipv de geplande duurtraining af te werken. Er is zoveel meer in het leven dan sport en dat besef ik dan ook wel weer. Ik ben meer een Wine & Dine atleet.
Tevens ga ik weer op zoek naar mijn eigen looptraining aanpak en intensiteit. Volgens het rustige duurschema van de afgelopen maanden ben ik in tempo geen steek opgeschoten en ontmoedigde me het geslof me meer en meer. 5x in de week sloffen of 3x wat intensiever in je eigen energie lopen met af & toe de rem er op is volgens mij meer wat bij me past.
Het volgen van een strikt schema heb ik voor de marathon niet waar kunnen maken dus lijkt mij nu een schema voor een hele triathlon ook te hoog gegrepen, zeker zoals ik nu in het leven sta. Best jammer want ik was vorig jaar zo lekker ambitieus met een heerlijke energie om er voor te gaan.

Het is een gekke sportieve winter geweest. Alles wat ik niet verwacht had en helaas leverde de Wim Hof Methode (WHM) ook niet de extras op op het sportieve vlak. Ik had gehoopt dat ik door de WHM techniek betere loopprestaties zou krijgen door de diepere ademhaling. Dit bleef uit ondanks dat ik nu veel dieper adem tijdens het lopen en sneller herstel.  Gelukkig verrijkt het me wel op andere vlakken. Wellicht dat dat ook mijn sportambities in een ander perspectief zet zoals wel meer zaken in het leven.

Tot slot gisteren nog een verkoudheid te pakken (reprise) ... nouja dat kan ik er ook nog wel bij hebben. Na de vakantie maar snel een paar nieuwe zwarte Continental Grand Prix 4000 SII bandjes bestellen want het is zeker niet zo dat ik alles aan de wilgen ga hangen, heb wel zin om te knallen op mijn mooie BMC the beast & beauty. Ach en die hele die kan ooit nog wel ...

Nieuwe hartslagzones, Agenda en Wim Hof Methode

INSPANNINGSTEST
Afgelopen vrijdag 23 januari, laatste dag van mijn 45e levensjaar, deed ik een inspanningstest bij Active Sports Coaching van Lars de Gans in de winkel van Tri-Run in Hilversum. Het ging om een looptest waarbij mijn hartslagzones en anaerobe drempel bepaald werden. Hiermee kan ik gerichter trainen. Het was mijn eerste sporttest op dit gebied dus was wel benieuwd.

Uitkomst
Anaerobe drempel 168
VO2max 39,1

Hier ga ik mee aan de slag voor dit jaar. 2 weken (rond 15 mei) voor de halve van Nieuwkoop zal ik een combi inspanningstest afleggen voor lopen en fietsen. Dan zal ook fietsen van belang zijn en kunnen we zien hoe ver ik met mijn lopen en anaerobe drempel gevorderd ben.

AGENDA
Nu ik deze waardes weet dan ook mijn agenda definitief gemaakt door me in te schrijven voor de halve van Nieuwkoop. Wel spannend omdat ik niet zo goed weet hoe ik de marathon van Rotterdam verteer. Maar ik ga er van uit dat ik niet zo diep zal gaan als in Amsterdam. Zal sowieso niet moeten. Ik moet gedoseerd leren racen met het oog op mijn hoofddoel, de hele triathlon afstand in Almere in september dit jaar.

WIM HOF METHODE

Verder ben ik op 20 december 2014 begonnen met ademhalingstechnieken en koud douchen naar aanleiding van Wim Hof, die ik zag in het TV-programma 24 uur met. Zie mijn dagboek BLOG over mijn ontwikkelingen. Deze is in het Engels omdat zijn volgers over de hele wereld zitten inmiddels. Sommigen volgen zijn online course of hebben een workshop gevolgd. Zelf volg ik de cursus niet en haal er uit wat ik bruikbaar vind. Via de Facebook groep: Wim Hof Method (WHM) wisselen we onze ervaringen uit en leer je hierdoor veel van anderen met vragen waar je mee zit.
Ademhalingsoefeningen doe ik na het wakker worden, gedurende dag, vlak voor en na het sporten. Dit heb ik geleidelijk opgebouwd. Inmiddels doe ik het vaker op de dag en gaat het ook vanzelf zonder er aan toe hoeven denken.

De ademhalingsoefeningen en kouden douchen hebben me na 5,5 week het volgende opgeleverd:

- elke ochtend na ademhalingsoefening en een koude douche lange frisheid in mijn hoofd;
- amper tot geen 15:00uur dipjes meer;
- sterkere longen en makkelijker diep inademen, beter en efficiënter gebruik van long inhoud;
- amper tot geen spierpijn na sporten;
- beter bestand tegen koude temperaturen. Inmiddels kan de verwarming in huis 2 graden lager: van 19,5 naar 17,5;
- eigen ademhalingstechniek aangeleerd tijdens het hardlopen waarbij ik meer zuurstof tot me neem of langer in lichaam kan vasthouden. Kan hier vooral hartslag laag houden in de Z2 en Z3 zones. Loop er nog niet sneller door, dat helaas niet;
- bij zwemmen adem ik langer 1:4 ipv 1:3;
- tijdens fietsen adem ik ook bewuster waardoor ik hartslag ook lager houd;
- tijdens sauna kan ik de warmte veel beter verdragen door bewust rustige diepe in- en uitademing;
- huid voelt gladder;
- ik lijk verminderde last te hebben van mijn huidaandoening, lichen sclerosus, lk gebruik zalf van tijd tot tijd en dat is momenteel veel minder. Denk niet dat de huidaandoening weggaat maar de jeuk lijkt verminderd.

Wannabe Elite Triathlete

De doelen zijn gezet voor seizoen 2015, inschrijvingen een feit en de trainingsschema's liggen klaar. Wat rest in dit laagseizoen is naast het oppakken van diverse sportactiviteiten me inlezen in de theorie en ervaringen van mede amateur triatleten als wel de profs van toen en nu.
Dus lees ik afgelopen maand boeken van en over legendarische prof triatleten zoals 'A life without limits' van en over Chrissie Wellington en 'Iron War' over Dave Scott en Mark Allen van Matt Fitzgerald. Daarnaast voed ik mezelf met allerlei filmpjes op Youtube over deze helden, triathlon & trainingen en verslagen van de Ironman in Hawaii. Ook volg ik discussies en berichten op triathlonforum.nl en in de Facebook groep Tri-toppers en delen daar onze doelen en plannen, ervaringen en voornemens.

Het geeft je een boost als je leest dat anderen er net zo mee bezig zijn waar en hoe je jezelf kan verbeteren. Zo ook de tip van Arthur Mekenkamp over een zwemclinic door ene Gerry Rodrigues op Youtube filmpjes en zijn eigen eerste zwemtraining nav de clinic. Het is uiterst leerzaam te weten waar je vooral wel met zwemmen mee bezig moet houden en waar vooral juist niet. Welk materiaal je moet gebruiken en de boodschap veel en geregeld te trainen om een betere zwemmer te worden. Nu praat hij voor zijn parochie van Elite triatleten en Age Groupers die hoger op willen. En als je dat bekijkt (bijna 2 uur door de in het begin nogal hobbelige opnames, maar boeiend verhaal) dan wil je het ook allemaal.
Al deze informatie geeft je enorme zin in het volgend seizoen en ik neem me voor nog meer, nog beter te gaan trainen. Mijn ambities stijgen de pan uit, alsof ik zelf een prof ben. Totdat de hoeveelheid uren aan trainingen wordt geadviseerd en aangegeven door Gerry. En dat past nou net nog niet in mijn trainingsplan voor volgend jaar. Bijna vergeet ik dat ik een Wine & Dine triatleet ben die door de weeks een Wannabe Elite Triathlete is en in het weekend gewoon weer aan de wijn zit. En uiteindelijk heb ik nog geen stap gezet, althans deze week weer na 1,5 wk niet sporten door oponthoud van een keelontsteking.

Ik neem me voor de waardevolle informatie in die mate te gebruiken die bij mijn realiteit past. Dat alleen al zal volgend jaar toch zeker wel, met een gedegen trainingsschema, 3 minuten van dat zwemmen op een halve af moeten krijgen. Ligt de focus op het zoveel mogelijk volgen van een trainingsschema en de ontwikkeling in het lopen door meer tijd daar in te stoppen.

Dus deze week weer aan de slag gegaan met mijn duurloopjes in de juiste hartslagzone met nog veel meer geduld voor de progressie. Wel met heel veel zin in volgend jaar en dat ik nog even, met mijn motivatie, laveer tussen een Wannabe Elite triathlete en een Wine & Dine Triathlete. Daar tussen in zal het met mijn ambities wel goed komen denk ik. In ieder geval maak ik nu al een slag om van 'doe maar wat' schema's naar effectieve schema's te gaan. Waren de voorgaande jaren het doel om te kunnen trainen t/m een halve triathlon afstand, is het volgend jaar om de PR's te vergaren door beter materiaal en betere en effectievere trainingen.

Wat ik wel een mooie vind om in mijn achterhoofd te houden met de ontwikkeling van mijn eigen doelen en ambities, een quote van Joe Friel:

'Novice athletes need to focus on workout frequency, 

intermediates on workout duration and 

advanced on workout intensity.'

In ieder geval heb ik volgende week woensdag een afspraak bij Tri-Run.nl in Hilversum om mijn Beast & Beauty BMC TM02 triathlon fiets goed af te stellen tijdens de Bikefit zodat ik ook op mijn tacx deze maanden in de juiste positie kan zitten.

Tot slot, gisteren nog een enorme oppepper gehad van het volgende filmpje van Challenge Almere-Amsterdam. Het is een compilatie van de editie van dit jaar met oa in beeld 2 toppers van het Trivio Long Distance Team: Heleen Bij de Vaate en Tineke van den Berg met op het eind een mooi moment hoe de organisatie de laatste deelnemer over de finish loodst. Daar word ik emotioneel van en denk:

Volgend jaar kom ik daar tussen de eerste en laatste over de finish bij mijn eerste hele triathlon. ZININ!

Marathon voltooid, trainingsschema's gemaakt

Het is inmiddels 16 dagen geleden dat ik in 4u34m21s over de finish kwam in het Olympisch Stadion in Amsterdam met mijn debuut op de marathon. Diep, heel diep was ik gegaan naar mijn gevoel en vooral fysiek. Ik kreeg pijnen die ik nog niet kende in de benen. En ik begon nog wel met zo'n lekker gevoel. Voor de start zat ik al weer met tranen in mijn ogen door de hele entourage bij zo'n gaaf evenement. Ik had er zin in.

De eerste 10km liep ik onder mijn verwachte tempo (5m50) en hoewel ik probeerde langzaam te lopen liep ik sneller (5m35) maar bleek ook in een flink hoge hartslag. Maar ik voelde me goed dus ging maar door. Op 15km werd het al lastig, op 20km was het beste er af en liep het ventiel leeg. Op 25km begon het afzien. Nee ik was niet in mijn beste doen en blijkbaar niet genoeg uitgerust, dat verklaarde waarschijnlijk ook de hoge hartslag. Maar ik vond het raar want ik voelde me goed en er zat genoeg adrenaline in het lijf. Mijn referentie was mijn 30km training van 2 wkn ervoor. Het kon dus beter maar nu even niet. Ik gaf me snel over aan de realiteit dat de gewenste looptijd tussen de 4 en 4u10m het niet ging worden.

Vanaf de 30km werd het overleven en moest ik op 35km echt even een paar honderd meter wandelen naar de drankpost. Vanaf daar doorgehobbeld en de km's gaan aftellen. Dat ging redelijk en mocht van mezelf vanaf 38km ook om de km wandelen als ik dat wilde. Maar eenmaal in Vondelpark en het besef dat ik, opeens, nog 2km hoefde, ging ik zelfs wat aanzetten. Die 2km moest toch wel lukken zonder neerstorten. En wonderbaarlijk werd de pijn niet erger. Zo kon ik me nog onder de 4u35m krijgen. Ik kwam over de finish en was gesloopt. Nee zo had ik het niet verwacht. Later besefte ik me dat ik deze ervaring als referentie kan gebruiken voor hoe het ongeveer, vast erger, zal zijn met mijn eerste hele triathlon die ik volgend jaar ga doen. Nou dan wil ik de hele wel doen.

Na de marathon op weg naar huis wist ik dat ik beter had gekund als ik beter was voorbereid en uitgerust. Ik besloot om snel nog een keer een marathon te doen om er een betere ervaring aan over te houden. En zo kwam marathon Rotterdam van 12 april 2015 al snel in het vizier en op de planning. Ik wil revanche.

Vorig jaar was ik, een paar dagen, na de halve triathlon van Almere vol goede moed om de marathon van Amsterdam te lopen. Dat is altijd een gevaarlijke tijd voor plannen omdat je met je adrenaline nastuitert en denkt van alles nog te kunnen en willen zonder te beseffen dat je lijf en geest het voorlopig wel genoeg vinden.
Een realistischer beeld is 1 a 2 wkn later. Zo ook bij mij vorig jaar.
Mede door een voetblessure en een leeg gevoel in de motivatie kon ik vorig jaar niet zo doorpakken in mijn planningen. Daarmee gooide ik het roer een beetje om door alles los te laten, bezig te gaan met fitness thuis en dan te zien wat 2014 voor een jaar zou worden. 2013 was in ieder geval een jaar waar ik veel gegeven had.

Nu, ondanks de mindere uitslag en ervaring op mijn debuut op de marathon, voel ik me energieker als 2 jaar terug toen ik me voornam halve triathlon afstanden te gaan doen. Duidelijk dat ik dit keer wel kan doorpakken. Mede met de aanschaf van mijn eerste triathlon fiets werd mijn doelstelling voor 2015 snel bepaald. Rest mij nog iets te gaan doen om een hele goede 2e marathon te gaan lopen en me eens serieus te verdiepen in looptrainingen.

Nu ben ik een DIY - Do It Yourself sporter die graag het allemaal zonder coach wilt doen. De coach die ik heb is alle info op internet en ervaringen van anderen die ik wel of niet meeneem. Dat betekent vaak 'trial & error' en dat het langer duurt eer de theorie en vele adviezen echt tussen mijn oren zit. Maar als het er zit dan weet ik het ook goed. Zeker nu ik weer een stap wil maken in van zomaar trainen naar serieus via schema's, wil ik me er meer in verdiepen om de schema's en aanpak te snappen. Met een doel als hele triathlon volgend jaar zal ik ook serieuzer aan een schema en opbouw moeten houden. Tot nu toe heb ik vaak en veel flexibel mijn schema's omgegooid voornamelijk vanuit vermoeidheid. Dus ook daar is nog wat te halen.

Dus raadpleegde ik 2 wkn geleden weer eens de nuttige website http://www.runinfo.nl. Hier kan je alles vinden over hardlopen, schema's, voeding, aanpak, opbouw, hartslagzones etc etc. Je kan zelf ook zo je eigen trainingsschema maken!

Ik heb mij voorgenomen nu eens echt volgens een schema te gaan werken en dan ook meteen in de juiste hartslagzone. Zo vond ik via de website, berekenend op mijn 10km tijd (50 minuten) mijn anaerobedrempel (omslagpunt voor verzuring) waarmee ik mijn trainingszones kon bepalen. Dat was aanzienlijk lager dan voorheen. Mijn eerdere D1 (rustige zone) had ik het hele jaar staan op 144 - 156. Deze is nu bijgesteld naar een hartslag van 125 - 141 voor lopen.

Op de agenda staan inmiddels 3 loopevenementen:
30 november 2014 Vlasakkerloop 21,1km
1 februari 2015 Midmarathon Apeldoorn Asselronde 25km
12 april 2015 Marathon Rotterdam 42,2km

Voor deze loopagenda heb ik 2 hardloopschema's gemaakt. De eerste volg ik nu tot aan Vlasakkerloop. Een schema voor halfgevorderde gebaseerd op een halve marathon vanaf de laatste 5 wkn. Ik heb sinds vorige week, 1 wk na mijn marathon deze voorzichtig opgepakt. Ik heb momenteel nog last van de marathon merk ik. Nog niet volledig uitgerust en dus hersteld, maar het gaat me wonderbaarlijk goed af, zeker nu ik veel langzamer maar in veel lagere hartslag train. Dat is mijn lichaam nog niet gewend haha.

Mijn 2e hardloopschema is een serieus 'gevorderd' marathon schema tot aan 12 april. Deze begint teruggerekend vanaf eind november. Hier is tevens de Midwintermarathon in opgenomen. Een 'B' race laten we maar zeggen.

Tot slot heb ik voor mijn triathlon wedstrijden: 26/7 halve triathlon met Challenge Poznan en 12/9 hele triathlon met Challenge Almere een triathlon trainingsschema vanaf april.

Als het me lukt succesvol de loopschema's tot aan de marathon van Rotterdam te volbrengen dan ben ik in de lente ook klaar om serieus verder te trainen via een schema voor de hele afstand.

In ieder geval heeft het uitzoeken van de trainingsschema's me veel motivatie gegeven, ambitie en dicht ik me veel nieuwe tijden toe. Of het gaat lukken gaan we meemaken maar ik heb, heel grootmoedig, de volgende tijden toegedicht waar ik naar wil streven:

12/4/15 Marathon Rotterdam onder de 4 uur (35min verbetering)

26/7/15 Halve triathlon Challenge Poznan 5u10m (11min verbetering op de halve)

12/9/15 Hele triathlon Challenge Almere onder de 12 uur (debuut)

Het kan overal misgaan, en ik ben misschien enorm voorbarig maar het stimuleert mij wel weer om er voor te gaan. En anders is alles zonder blessure en kunnen finishen ook meegenomen en is iedere PR gewenst om van te genieten.

Plannen voor triathlon seizoen 2015

Nog 3 dagen te gaan voor de start van mijn eerste marathon hardlopen in onze hoofdstad Amsterdam. Met de juiste energie en de nieuwe Hoka One One - Clifton schoenen met het lukken. Een tijd rond de 4u10m zou mooi zijn, maar vind ik moeilijk in te schatten.

De marathon lopen is natuurlijk voor een enthousiaste sporter een van de uitdagingen. Ook voor mij als triathlete actief op de halve triathlon afstanden, een kennismaking met de gedachte nog eens die hele triathlon te gaan doen.

Nu, nog voor ik de marathon heb gelopen, heb ik mijn keuzes voor 2015 gemaakt. Ik was er sowieso na de Ironman70.3 in Budapest over uit om weer een halve te gaan doen met als optie de hele. Inmiddels heb ik voor de hele gekozen, mede door de kersverse aanschaf van mijn 1e triathlonfiets: BMC timemachine TM02 - Flame - 2014.
Het materiaal voedt de ambitie.

Het tot een keuze komen van mijn triathlonfiets ging over enige tijd met als hoogtepunt de laatste 2 weken van de koop waar ik met kijk en vergelijk, wikken en wegen mee op stond, naar bed ging en ook nog over door droomde. Natasja was uiteindelijk blij dat ik na 2 weken de keuze had gemaakt. Alle opties en mogelijkheden had zij moeten aanhoren.
Vorige week kwam dan mijn nieuwe racemonster binnen die ik bij www.edelrad.de had besteld:

In het kader van leer je fiets kennen heb ik de fiets zelf afgemonteerd. Enige wat rest is een finetuning in de afstelling die ik in november bij www.ortho-vision.nl laat doen met hulp van Sander Kuik van www.cycle.nl.

De fiets in huis, nog geen meter op getrapt behalve voor de eerste afstelling op de Tacx, heeft de ambitie wel versterkt om een hele te doen volgend jaar. Dus ging ik afgelopen week kijken bij www.ironman.com wedstrijden. Al gauw bleek dat de gewenste wedstrijden in Europa al volgeboekt zijn. HUH!!! Wat nog wel openstaan zijn de voorjaarswedstrijden of de wedstrijden met veel hoogtemeters zoals in Zwitserland en Wales. Een debuut op een hele met veel hoogtemeters zie ik niet meteen zitten. Dus kwam al snel de overweging om toch de Challenge Almere-Amsterdam op de agenda te zetten. Graag debuteer ik de hele afstand bij de moeder organisatie van de Ironman, maar bij nader inzien is debuteren in eigen land bij de langst bestaande triathlon buiten Hawaii ook een hele mooie gelegenheid. Almere staat op het eind van het seizoen op de agenda wat genoeg voorbereidingstijd geeft. Deze wedstrijd, samen met de halve triathlon van Ironman70.3 in Gdynia, Polen leek me wel wat. Echter zitten de 2 wedstrijden, voor een debutant, naar mijn gevoel, iets te dicht op elkaar (5 wkn). En we hadden de wedstrijd in Polen met vakantie was al bepaald.

Afgelopen week toch weer verder gespeurd tot ik stuitte op een alternatief in Poznan, ook in Polen, die 7 weken voor de hele van Almere plaatsvindt. Ook een halve afstand maar georganiseerd door de Challenge Family. Dezelfde organisatie als die van Almere. Overleg met Natasja en nog over de streep laten halen door Maarten Caminada om beide afstanden te combineren heeft me gisteren besloten er voor te gaan.
Wat prettig is, is dat deze Challenge wedstrijden aanzienlijk goedkoper zijn dan de wedstrijden van Ironman. En dus ben ik er uit en wordt 2015 een Challenge jaar.

Zondag 26 juli halve triathlon (mid distance) in Poznan, Polen
Zaterdag 12 september hele triathlon in Almere

Met mijn nieuwe fiets BMC TM02 en mijn nieuwe lange duurloop schoenen Hoka One One - Clifton moet het in 2015 wel gaan lukken.

Ik kan niet wachten om begin volgend jaar aan de slag te gaan. Nu nog overwinteren met lopen, zwemmen, wat fietsen/tacxen en fitnessen. Oja en aanstaande zondag mijn 1e marathon, die zou ik bijna vergeten.

Wine & Dine triatlete komt op tijd klaar voor PR met IM70.3 Budapest

Vandaag, 11 dagen later, heb ik het sporten weer opgepakt met een rustig loopje. Nouja rustig, voor mij gevoel wel, voor mijn hartslag was het anders. De duur zit er nog, conditie moet nog terugkomen.

Eindelijk tijd mijn verslag te doen van mijn 2e succesvolle halve triathlon met de Ironman 70.3 dit keer in Budapest op 23 augustus jl. Daar ben ik als 7e geëindigd in mijn AG45-49 in een tijd van 5u21m47s wat een ruime 8 minuten verbetering en dus PR is op mijn IM70.3 van vorig jaar in Haugesund, Noorwegen.

Mijn resultaat was ver boven verwachting. Het doel was finishen in goede doen en als het niet zou gaan dan rustig aan uitlopen. Een PR had ik uit mijn hoofd gezet. 3 weken voor RACE DAY was mijn energiebatterij compleet leeg. Het trainingsschema, van Matt Fitzgerald, wat ik er in de laatste 8 wk had bijgepakt was te intensief voor mijn lichaam. Maar uiteindelijk herstelde ik op tijd om zo me in de laatste week helemaal op niveau terug te krijgen. Dat heeft me veel ambitie voor volgend jaar gegeven en nog niet eens perse voor een hele Ironman. Die ik overigens best zou willen doen. Maar de halve bevalt me prima.

AFREIZEN

Op woensdagavond 20 augustus reisden we in 2 dagen naar Budapest. Donderdagavond zijn we de stad een beetje gaan verkennen.

Vrijdag gingen we in de ochtend naar het terrein om in te checken om alvast de papieren te halen om vervolgens in de middag terug te keren voor de briefing en de fiets neer te zetten. De fiets kon pas vanaf 14u ingechecked worden. Tevens had ik in de ochtend nog tijd om een zwembril te kopen bij de stands want op de dag van vertrek, na mijn laatste zwemtraining was ik mijn zwembril vergeten. Was geen ramp want zo kon ik een ZOGGS Preditor polarized zwembril aanschaffen. Niet de goedkoopste (30 euro) want verdere stands hadden voordeligere brillen. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb er in de wedstrijd heerlijk mee gezwommen. Kan er binnen als buiten mee trainen of racen. Uiteindelijk een mooie aanschaf.

Bij de incheckbalie bleek ik mijn paspoort niet bij me te hebben. Zat in de kluis in de hotelkamer (half uur lopen van het Ironman terrein). Dus ik via telefoon mijn digitale NTB lidmaatschapskaart getoond. Daar moest overlegd worden met de meerdere van de meerdere van de organisatie. Na zelfs ook mijn digitale kopie van paspoort te tonen was het uiteindelijk best OK. Ik denk dat de Amerikanen zelf ook wel snappen dat ik hier niet zit te flessen. Maar de Hongaarse medewerkers houden zich prima aan het protocol en blijven alsnog vriendelijk.

Na de briefing, lekker kort & bondig, fiets klaargezet op een nog mooie zonnige dag. Hoe zou het nog slecht kunnen worden op zondag. Achteraf was RACE DAY de enige echte bewolkte dag tijdens onze 4 dagen verblijf in Budapest.

In de ochtend van de wedstrijd liepen we rustig naar het terrein. Ik was volkomen ontspannen zoals de dag ervoor waar ik met Natas me te goed had gedaan aan een luxe toetje bij Gerbeaud in het centrum en in de avond nog lekker een glaasje wijn.
Het was inmiddels mijn 2e wedstrijd. Maar tijdens het lopen over de brug naar het terrein met meerdere triatleten en een autovrij fietsparcours in het verte, toen kwam het emotionele gevoel omhoog en de adrenaline batterij kwam los. Dat laatste was nodig omdat ik dat ook kwijt was geraakt 3 wkn ervoor.

Natasja was blij dat we dit keer alles lekker relaxed deden en op tijd waren. Dat gaat nog wel eens anders bij mij door mijn nonchalance.

ZWEMMEN

Vlak achter de start van de PRO dames stond ik op de voorste linie bij de strandstart van het zwemmen. Tot mijn schrik kom ik 1 minuut voor tijd achter dat ik mijn Garmin 910XT nog niet heb geactiveerd op Multisport. Dus snel aangezet, maar GPS moest nog zoeken en met deze bewolkte dag lukte dat uiteindelijk niet voor het startschot. Gevolg was dat tijdens het zwemmen niets geregistreerd werd. Normaal krijg ik een piepje om de 100 meter.
Halverwege het zwemmen keek ik op mijn Garmin horloge en zag ik de vraag of ik binnenshuis was. Wat je met JA of NEE moet bevestigen. Echter twijfelde ik over de vraagstelling. Bij ja met binnenshuis ging hij zeker niet meer naar GPS zoeken. Na 100 meter of zoiets verder, toch maar gedrukt op JA omdat ik nu ook geen tijd kon zien en niet wist of hij de rest van de registratie zou saboteren. Ik kreeg weer beeld van tijd en zag dat ik op 17 minuten zat wat goed nieuws was na meer dan de helft zwemmen. Immers had ik 36 minuten op zwemmen in gedachte vanwege slechte aanloop met training.
Ik zwom met meer inspanning en vaart door en zag bij het uit water gaan dat ik 33 minuten klokte. Dat was sneller dan elke race op deze afstand tot nu toe.

Ook de overgangen op de Garmin gingen door en op de fiets schakelde ik de Garmin Edge500 registratie aan. Die zou sowieso GPS registreren want deze stond al op standbye.
Zoals ik al vreesde bleef de GPS op de 910XT achterwege maar de tijd liep door. Toch kon ik het loslaten omdat ik goed in de race zat en de wedstrijd sowieso mij een registratie via de chip zou geven.

FIETSEN

Op de fiets waren de benen pijnlijk en dat terwijl ik amper mijn benen met zwemmen gebruik. Bewust omdat ik denk dat het niet bijdraagt met de overgang naar fietsen. Niets is minder waar en dus in het vervolg een actievere beenslag aanleren. Geeft dan ook meer snelheid. Pas op 7 km was ik los van de pijn in de benen en had ik meer gevoel met doorbuffelen maar de snelheid was niet bepaalt bemoedigend. Ik kwam niet boven de 28 km/pu en liet zelf snel varen dat het fietsen goed zou gaan. Echter op het eerste keerpunt op parcours terug aan de kant van Buda trapte ik zonder te veel inspanning 38 a 40 km/pu. Ik voelde wel wind tegen maar dat het zo'n verschil was had ik niet verwacht. Dit verklaarde ook het slechte gevoel. En zo trapte ik op hoog tempo tot aan de voet van de beklimming op 16km. De enige beklimming van 70hm in een korte steile klim. Wat lekker ging overigens. Via dit gave parcours met snelle afdaling en in tunnel naar de Lanczhid burg was super kikke zo de steek over de rivier te maken naar Pest.

Ook aan die kant fietsten we heen en terug over de flanken langs de rivier. Nu ook wetende dat de benen goed waren kwam ik in de eerste ronde met een grote glimlach door toen ik Natasja zag. De 2e ronde, en tevens laatste, was nu bekend terrein. Na het keerpunt wederom in Buda richting de klim zei ik tegen mijzelf 'This bitch is flying, this bitch is flying'. Om vervolgens later weer te denken ... 'zolang ik geen lekke band krijg'. Maar dat verliep voortvarend. In de laatste 5km verminderde ik het pushen en bereidde me voor op het laatste onderdeel.

LOPEN

De transitie van fietsen naar lopen ging best goed, beter dan de eerste transitie waar ik nog hanneste met mijn wetsuit. Afin, sokjes aan en ik begon met lopen. Bij het vertrek van T2 zag ik op de klok 3u24m en toen wist ik zeker dat ik een PR zou moeten kunnen halen als het lopen goed zou gaan. Ik schatte me wel een looptijd net onder de 2 uur.

Het lopen ging goed maar ik was nog wel voorzichtig. Ook hier geen GPS en dus besloot ik niet naar mijn klok te kijken en het resultaat bij finish onder ogen te komen. Te bang om teleurgesteld te worden tijdens het lopen wat misschien zou doorwerken op het mentaal. Niet dat het niet lekker ging maar altijd het gevoel dat je langzamer loopt dan in werkelijkheid deed me toch twijfelen. 

Na 10 km wilde ik nog rustig aan doen maar had wel het gevoel dat ik genoeg in me had. Bij de laatste ronde kon ik uitkijken naar de finish en was blij dat ik mijn laatste armbandje ophaalde bij het keerpunt en nog de laatste 2,5km hoefde te voltooien. Vanaf hier durfde ik te versnellen wat makkelijk ging en waar ik me aan vast wist te houden tot de finish. In de laatste 100 meter kon ik nog versnellen en met een grote glimlach stevende ik op de finish af. Waar ik voor de boog zag dat ik op 5u21m zat. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ondanks dat ik na het fietsen het idee gad dat ik mijn PR ging behalen had ik niet gerekend op een betere looptijd. Vergeleken met vorig jaar heb ik 23 sec per kilometer sneller gelopen onder dezelfde omstandigheden. Ik hoefde niet meer te twijfelen dat ik me niet verbeterd had na 1 jaar ondanks die gekke aanloop in het seizoen. 

Het was een perfecte race wat mij veel ambitie geeft voor volgend jaar om in Polen misschien de Ironman70.3 weer te doen en daar nog betere tijden neer te zetten die meer naar het podium gaan. Polen is een land waar ik ook nog niet ben geweest en net als vorig jaar Noorwegen en dit jaar Hongarije is een wedstrijd met vakantie in een nieuw land een super leuke combinatie waar het niet alleen om passie gaat. Maar waar ik ook met Natas gezamenlijk iets kan delen.

Het resultaat :-)

Dit keer eindigde ik als 7e in mijn Agegroup 45-49 waar ik bij het fietsen 2e dame was. Ik heb ambitie voor het podium. Daar zal bij mij dan in het lopen een zelfde progressie moeten komen en een paar minuten van het zwemmen af. Het fietsen kan constant blijven gezien ik daar wel in de top van mijn leeftijdsgroep zit.

Prognose 1 week voor de wedstrijd

Na de wedstrijd hadden Natasja en ik nog een paar dagen vakantie in Budapest om vervolgens een aantal dagen te spenderen in Wenen (AUS) en Bratislava (Slowakije) en tot slot 2 dagen in Hopferau in Beieren (D) om het kasteel van Ludwig II te bewonderen 'Neuschwanstein'.

Al met al een zeer voldaan gevoel met lekkere energie voor volgend jaar. Op naar mijn 3e halve of misschien toch een eerste hele? In ieder geval nu de focus op 19 oktober voor mijn eerste marathon lopen, in Amsterdam.

UITSLAG

PARCOURS (registratie van ander triatleet ontleend)

Zwemparcours

Fietsparcours

Loopparcours